ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ ΜΥΘΟ

2010-08-03T06:33:00.000-07:00

Η ελεγχόμενη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας όσο κι αν οι αρμόδιοι δεν το παραδέχονται έχει ξεκινήσει. Αυτό η Εργατική Προοδευτική Αριστερά το είχε προδικάσει και προτείνει σαν αναγκαία λύση. Αναγκαία διότι η στάση πληρωμών και τα συνεπακόλουθά της θα έπλητταν σχεδόν απολύτως τους εργαζόμενους και θα επιδείνωναν την ήδη άσχημη κατάσταση του αριστερού κινήματος προς τις λύσεις της ψευτοαριστεράς. Δηλαδή την βία, την ανελευθερία, τον δογματισμό και την υπανάπτυξη.

Η σημερινή κατάσταση ρυθμίζεται από τους όρους εφαρμογής του Μνημονίου και από τις αντιδράσεις σ'αυτό. Το Μνημόνιο είναι ένα συμβόλαιο που το ελληνικό κράτος υποχρεούται να εφαρμόσει επί ποινή παύσεως δανεισμού του. Πρόκειται για ένα πραγματικό αδιέξοδο. Αυτό το αδιέξοδο όμως δεν γίνεται παραδεκτό ως τέτοιο από την ψευτοαριστερά. Επειδή τα είδη της είναι πολλά δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά αλλά συνοπτικά λέμε πως συστηματοποιείται ένα μικρό corpus αντιμνημονιακής επιχειρηματολογίας.

Οι διανοούμενοι του συνηθισμένου αριστερού χώρου μετατρέπουν ήδη σε προπαγανδιστικό λόγο τα επιχειρήματα αυτά δίδοντάς τους την απαραίτητη συναισθηματική φόρτιση και συλλογιστική απλοϊκότητα που προϋποθέτει η ψυχολογία της μάζας.

ΔΝΤ = Κατοχή.

Την ίδια όμως ρητορεία χρησιμοποιούν και οι ακροδεξιοί! Αυτό δεν πρέπει να ξαφνιάζει. Η δογματική αριστερά μιλάει για αυτόνομο λαϊκό ελληνικό κράτος και οι ακροδεξιοί για ανεξάρτητη και αυτάρκη, αν όχι αυτοκρατορική Ελλάδα. Και οι δύο αυτές φωνές μαζί λειτουργούν αλληλοεπιβεβαιώνοντας η μια την άλλη.

Το σίγουρο όμως για τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως καταμερισμού εργασίας, είναι πως οι εναλλακτικές προτάσεις ΔΕΝ υπάρχουν παρά μόνο ως ουτοπίες και μάλιστα κακέκτυπα ουτοπιών.

Η χώρα έχασε την οικονομική της πρωτοβουλία από τον ανεξέλεγκτο δανεισμό της προς ενίσχυση της κομματικής πελατείας. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Τα περί αρπαγής του παραγόμενου πλούτου και της εκμετάλλευσης των ορυκτών και άλλων πρώτων υλών απευθύνονται σε αναλφάβητους.

Η Αριστερά πρέπει να προτείνει σοβαρές λύσεις στα προβλήματα κι όχι να θεωρεί λύση την κοινωνική έκρηξη. Υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από την αυτονομία τύπου Κούβας;

Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά είναι η αριστερά που ξεπερνά τους δογματισμούς και δεν ταΐζει με παραμύθια της Xαλιμάς τους υπαρκτούς εργαζόμενους (όχι εργαζόμενους των εγχειριδίων Επαναστάσεως).

Η ελληνική οικονομία στο πλαίσιο της Ε.Ε. και της παγκοσμιοποιημένης τώρα πια οικονομίας έχασε έδαφος και το δρόμο της διότι απλούστατα οι ηγεσίες των κοινωνικών ομάδων έχουν την ΙΔΙΑ μηδενιστική φιλοσοφία: "καλοπέραση εδώ και τώρα".

Για εμάς Αριστερά σημαίνει Ελευθερία και Δικαιοσύνη. Για να πραγματοποιηθεί μια τέτοια επιδίωξη δεν αρκούν οι κραυγές και οι στοχοποιήσεις. Πρέπει να εξορθολογισθούν οι επιθυμίες των εργαζομένων και να παγιοποιηθούν σε θεσμούς κοινής αποδοχής. Ο δρόμος δεν είναι εύκολος και δεν έχει φτιαχτεί ακόμα. Όταν ο εργαζόμενος αντιληφθεί πως δεν είναι ούτε μοναδικός ούτε ένας αριθμός μεταξύ άλλων τότε θα έχει τεθεί η βάση για το χτίσιμο της Δίκαιης και Ελεύθερης κοινωνίας.

Επειδή ο λαός κατά τη γνώμη μας δεν θα έπρεπε να χρειάζεται καθοδηγητές αλλά κι επειδή στον σκληρό καπιταλιστικό κόσμο ζει παραπληροφορημένος και χειραγωγείται, ας σκεφθεί και την δική μας θέση απέναντι στο ζήτημα της κατοχής.

Αντίσταση στους κατακτητές σημαίνει αυτενέργεια και παραγωγική αυτοτέλεια. Ειρηνική συνεργασία και αλληλεγγύη μέσα από επαναξιολόγηση του ατομικού τρόπου ζωής κι ευθύνης του καθενός απέναντι στο σύνολο.

Ο μηδενισμός δεν έχει κατεύθυνση ούτε δεξιά ούτε αριστερά είναι μια τρύπα στο κέντρο ή το κέντρο ενός τίποτα. Οι αγώνες γίνονται για το τίποτα;

"ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ"

2010-07-13T05:51:00.000-07:00

Η σπουδαία αυτή επικοινωνιακή παρηγοριά της αστικής προπαγάνδας, φαίνεται πως κέντρισε το ενδιαφέρον των αριστερών δυνάμεων βάζοντάς τους ιδέες!

Οι εξ επαγγέλματος αριστεροί συνδικαλιστές εργατοπατέρες αντιλήφθηκαν πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να καθοδηγήσουν το λαό σε αγώνες ανατροπής όχι μόνο του μνημονίου και της επιτήρησης από το Δ.Ν.Τ. αλλά κι από την πλουτοκρατία πάγιο εχθρό του λαού.

Η απόφαση αυτή αν και το προηγούμενο ανάλογο της Αργεντινής που παρόλο τον βιαιότερο χαρακτήρα της αντίστασης απέτυχε δεν πτοεί και δεν θα έπρεπε άλλωστε στο πλαίσιο μιας επαναστατικής λογικής, τους αριστερούς(βολεμένους) με τις βαθιές τσέπες.

Οι αναλύσεις που αφορούν στις ευθύνες για την χρεοκοπία και η επιτήρηση από την τρόικα με αντάλλαγμα δανειακές διευκολύνσεις, όσο κι αν ενοχοποιούν τον κλασικό αντίπαλο δεν εξασφαλίζουν στον απλό εργαζόμενο (και συντόμως άνεργο) το άμεσο συμφέρον του. Την εργασιακή και μισθολογική ασφάλεια. Σε στιγμές κρίσεως δεν απαντάμε θεωρητικολογώντας ούτε καταστρέφοντας, αλλά προτείνοντας μια λύση που να ικανοποιεί άμεσα τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι με το τέλος της κρίσης καλούνται να αναστοχαστούν τις αιτίες της παρούσας κρίσης και να μην την ξαναπάθουν. Όμως ο καιροσκοπισμός παραγνωρίζει στοιχειώδεις αλήθειες. Ο λαός έμοιαζε να ήταν ευτυχισμένος μέχρι τώρα! Ή αν θέλουν κάποιοι, φοβισμένος κι εξαναγκασμένος να υποτάσσεται στο πλουτοκρατικό σύστημα. Δεν αντιδρούσε όσο το κατεστημένο δανειζόταν και του έριχνε και μερικά ψίχουλα. Κι όμως γνώριζε το μέγεθος του δημοσίου χρέους. Και ποιον ψήφιζε;

Ας κάνουμε λοιπόν την κρίση ευκαιρία για αλλαγή εργασιακής νοοτροπίας.

Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά θεωρεί πως η βάση του κάθε οικονομικού συστήματος είναι η εργασία. Το σύστημα των αμοιβών σχετίζεται με την παραγωγικότητα και το περίσσευμα. Η περίφημη ανταγωνιστικότητα πρέπει πρώτα να στηρίζεται στον εξορθολογισμό των αναγκών στο εσωτερικό της χώρας όπου θα καθοριστούν οι προτεραιότητες και με βάση αυτές θα καταρτισθεί ο προϋπολογισμός. Τώρα μπορούμε να περιμένουμε μια νέα αριστερή πρόταση διακυβέρνησης χωρίς ουτοπίες και χωρίς δοκιμασμένες καταχρηστικώς αριστερές λύσεις.

Ευκαιρία οικονομικού αναστοχασμού χωρίς περικοπές ελευθεριών.

Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

2010-06-06T03:58:00.000-07:00

Ο λαϊκισμός είναι ο εκφυλισμός του λαϊκού κινήματος και το μέσον επικράτησης της ψευδώνυμης αριστεράς.

Η αντικατάσταση της αστικής τάξης στην εξουσία από εκπροσώπους των λαϊκών στρωμάτων δεν σημαίνει αλλαγή του συστήματος αλλά μόνο αλλαγή προσώπων και ύφους. Η νέα εξουσία παραμένει εκμεταλλευτική και διαιρετική.

Ο λαϊκισμός ως χαΐδεμα της μάζας είναι υποχρεωτικό ασφαλιστικό μέτρο της λαϊκιστικής εξουσίας. Η άμυνα της λαϊκίζουσας άρχουσας τάξης απέναντι στην αστική τάξη χρειάζεται την λαϊκιστική δημαγωγία, αισθητική και ηθική.

Η πραγματική αντίσταση στην ψευτοαριστερά συκοφαντείται ως οπορτουνισμός ή ακραία πολιτική συμπεριφορά.

Ο εχθρός του γνησίου λαϊκού εργατικού κινήματος είναι ο λαϊκισμός δηλαδή το προσωπείο του παρακμασμένου αστικού εκμεταλλευτικού κινήματος. Είναι η πιο άθλια προσπάθεια χειραγώγησης των πολιτών που καταλήγει μοιραία στην καταστροφή και στην κοινωνική διάλυση. Η κλεπτοκρατία είναι το επιστέγασμα των ''λαϊκών αγώνων''.

Η εξαπάτηση των εργαζομένων από τους δημαγωγούς είναι κυρίαρχη επειδή ο λαός έχει εθιστεί στην πλάνη. Έχει και η Επανάσταση εμπόδια που προέρχονται από τα κατάλοιπα της αστικής κοινωνικής ψυχολογίας.

Οι εργαζόμενοι για να μπορέσουν ν'απαγκιστρωθούν από την παγίδα του λαϊκισμού επιβάλλεται ν' αναζητήσουν και να διεκδικήσουν την Εργασία ως βάση ανασυγκρότησής τους και όχι την αμοιβή όσο κι αν προκαλεί ανατριχίλα στα θύματα της λαϊκιστικής πλύσης εγκεφάλου. Μόνο η διεκδίκηση εργασίας είναι προϋπόθεση εξόδου από την κρίση. Η εργασία σημαίνει παραγωγικότητα και επί τη βάσει αυτής νομιμοποίηση αυξήσεων αμοιβών ως μέρισμα στην αύξηση της παραγωγής και των κερδών. Η φαινομενική αντίφαση περί μείωσης των μισθών και ανταγωνιστικότητας παραβλέπεται εφόσον προηγείται η εξασφάλιση της αμειβόμενης εργασίας από κάθε αύξηση διανομής μερίσματος. Υπάρχει ένα όριο πέραν και κάτω από το οποίο μπορεί να γίνει λόγος για αμοιβές, κέρδη και μερίσματα. Όταν μια χώρα ή μια επιχείρηση γίνει ανταγωνιστική δηλαδή αποκτήσει πελατεία τότε μπορεί να συζητήσει για δικαιοσύνη στο δίπολο εργοδοσία-εργαζόμενοι.

Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά στηρίζει την ΕΡΓΑΣΙΑ και τους εργαζόμενους κι όχι τους εργατοπατέρες και διανομείς δημοσίων θέσεων αντιπαραγωγικότατων και παρασιτικών με ανάπτυξη βασισμένη στην κατανάλωση και τον υπερδανεισμό.

Ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα στηρίζει την παραγωγικότητα και κατά συνέπεια την δημιουργικότητα είναι η λοκομοτίβα της εργατικής προόδου.

Η αναδιάρθρωση της παραγωγής της χώρας είναι επείγουσα περισσότερο κι από την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους.

ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2010-04-15T07:02:00.000-07:00

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμπέρανε τελικά πως η ελληνική οικονομία είναι αδύνατο να μην χρεοκοπήσει. Η βεβαιότητα αυτή προκάλεσε την πυροσβεστική παρέμβαση του Γαλλοϊταλικού άξονα, και την επικρότηση σύσσωμου του υπόλοιπου eurogroup για την διάσωση της ελληνικής οικονομίας με την συμφωνία της Γερμανίας. Ο λόγος είναι προφανής, ο κίνδυνος για την ευρωζώνη και για τις απείθαρχες χώρες του Νότου ν'ακολουθήσουν την τύχη της Ελλάδος. 'Όμως η χώρα μας δεν απέφυγε τις αιτίες που την οδήγησαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας(στην πραγματικότητα χρεοκόπησε διότι χωρίς τις πλάτες της Ε.Ε. και του μηχανισμού στήριξης δεν μπορεί να δανεισθεί όπερ σημαίνει χρεοστάσιο). Τι σημαίνει όμως αυτός ο δανεισμός που ανέρχεται στο κολοσσιαίο ποσό των 80 δισ; Σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι δέσμια της Ε.Ε. και πως η χρεοκοπία της εξαρτάται από την διάθεσή της απέναντι στην χώρα μας. Αυτό συνέβαινε και πριν αλλά με την εξής διαφορά: ότι ελπίζαμε στην κάμψη των επιτοκίων και την αποθάρρυνση των κερδοσκόπων. Με την παρούσα ρύθμιση, η Ε.Ε. γίνεται ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Έχει επίσημα και σε τελευταίο βαθμό τον έλεγχο των δημοσιονομικών της Ελλάδας και κατά συνέπεια την ίδια την Ελλάδα. Η Ελλάδα μπορεί μόνο να εκβιάζει ότι με το πιστόλι θ'αυτοκτονήσει. Αυτό σημαίνει για μας τους εργαζόμενους πως είμαστε διπλά όμηροι και της Ε.Ε. και της ελληνικής άρχουσας τάξης. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή στα αίτια του προβλήματος καταδεικνύει πως υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ένα ελληνικό ζήτημα που τείνει να γίνει πανευρωπαϊκό ζήτημα. Η κατάρρευση της λεγόμενης Μεταπολίτευσης έγινε αντιληπτή στους εταίρους μας με δύο μείζονος διάστασης γεγονότα. Ο Δεκέμβρης του 2008 και ο Δεκέμβριος του 2009. Αδιέξοδο της πολιτικής και κατάρρευση του οικονομικού μοντέλου της παρασιτικής αντιπαραγωγικής οικονομίας του υπερδανεισμού. Το 2008 η Ε.Ε. κινδύνευε να δει μια κοινωνική εξέγερση να μεταλαμπαδεύετε στην αυλή της, και το 2010 το νόμισμά της να κλονίζεται . Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν πως η ζωή είναι αγώνας ατομικός και η κοινωνία για να υπάρξει ειρηνικά χρειάζεται συμβιβασμό, συναίνεση και ανοχή. Η ανάγκη μιας Νέας Μεταπολίτευσης είναι επιτακτική και προϋποθέτει ανθρώπους οι οποίοι θ'αντιλαμβάνονται τους δύο όρους ατομικής και συλλογικής ζωής-συνύπαρξης. Ποια κοινωνική τάξη θα μπορέσει να διανέμει δικαιότερα τις απολαβές από την εργασία και ποιο μοντέλο ανάπτυξης θα παραγάγει τον ανάλογο προς διανομή πλούτο; Οι κρατικοδίαιτοι δεν κατανοούν την έννοια αγώνας παρά ως επιθετικότητα και άμυνα για τη διατήρηση των ''κεκτημένων ''. Είναι μια ευνοημένη τάξη (με υποδιαιρέσεις αλλά συνείδηση προνομιακής θέσεως στο Σύστημα δηλαδή είναι το Σύστημα). Γενικά η συλλογικότητα με την ανεκτικότητα που προϋποθέτει σε σχετικές ανεπάρκειες του συστήματος επιτυγχάνει την συνοχή μιας κοινωνίας. Η παρασιτική οικονομία όμως δεν προάγει την ανοχή αλλά την διαίρεση των εργαζομένων. Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν κατέχει την απόλυτη γνώση και δεν την επαγγέλλεται. Όμως ο μόνος δρόμος για την εξυγίανση της κοινωνίας μας από την αρρώστια του παρασιτισμού είναι η ανταγωνιστικότητα που έρχεται μέσα από την καταξίωση της παραγωγικής εργατικότητας και της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας. Η μετατροπή των επιχειρήσεων σε κέντρα έμπνευσης και έκφρασης του εργαζομένου αυξάνουν την προστιθέμενη αξία του προϊόντος. Αυτή η αλήθεια ισχύει βεβαίως για όσους πιστεύουν στην αξία του εργαζόμενου και της εργασίας και δεν κραυγάζουν υπέρ της κομματικής κρατικοδίαιτης γραφειοκρατίας ενεργώντας ως προστάτες των εργαζομένων.

ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ

2010-04-08T07:35:00.000-07:00

Είχαμε εγκαίρως επισημάνει την αναγκαιότητα της συμπλεύσεως με την Ε.Ε. αναφορικά με το σύμφωνο σταθερότητας. Δεν εισακουσθήκαμε όπως εύλογα καταλαβαίνει κανείς. Αντιθέτως, οι φιλόλαοι των αριστερών δυνάμεων έσκουζαν από την οδύνη που τους προκαλούσε η καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Και δεν μετανοούν ούτε τώρα. Όμως αυτοί που θα πληρώσουν την κρίση δεν θα είναι ούτε η πλουτοκρατία αλλά ούτε η κομματική γραφειοκρατία που λυμαίνεται την χώρα και το λαό από την ένταξή μας στην τότε Ε.Ο.Κ. μέχρι σήμερα. Δεν επιχαίρουμε για την πρόβλεψή μας για την αναγκαιότητα ευρωπαϊκής επιτήρησης αλλά τρομοκρατούμαστε με την σκέψη πως οι κομματικές γραφειοκρατίες κάνουν τα πάντα για να οδηγήσουν την Ελλάδα, δηλαδή τους εργαζόμενους, στην αποβολή της από το Ευρώ. Δυστυχώς επτωχεύσαμε και ο όρος ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης είναι Οργουελικός και σημαίνει Διαχείριση Χρεοστασίου Χώρας της Ευρωζώνης. Οι εργαζόμενοι, συνένοχοι εξ αμελείας στην πτώχευση της Χώρας, καλούνται να ερμηνεύσουν το μέλλον και να χαλιναγωγήσουν τις παράφορες συνήθειές τους. Τι επέρχεται; Μείωση αγοραστικής δύναμης. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τα μισά λεφτά. Οι ερωτήσεις του τύπου ποιος φταίει; Ποιος έφαγε τα λεφτά; και οι λαϊκισμοί τύπου φέρτε πίσω τα κλεμμένα αποπροσανατολίζουν τους εργαζόμενους από το μείζον και τους γεμίζουν ως συνήθως με ψεύτικες ελπίδες. Έχουμε αναλύσει, και ηθικά διαλύσει, τον μηχανισμό που οδήγησε τη Χώρα και το Λαό στο σημερινό χάλι. Η μεταπολίτευση και το κρατικοδίαιτο λαϊκιστικό μοντέλο με δανεικά έφτασε στο σημείο μηδέν. Όμως η Εξουσία δεν σταματά και δεν γυρίζει πίσω. Σκοπός της ελληνικής κομματοκρατίας είναι ο πάση θυσία αξιοπρεπής δανεισμός από τις αγορές με ένα «λογικό» σπρεντ για να κερδίσουν χρόνο και χρήμα το οποίο θα ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΟΥΝ οι ίδιοι μετερχόμενοι κάθε είδους δημοσιονομικού τεχνάσματος και δικαιολογίας όπως εξόφληση μισθών, εφάπαξ κλπ. και ν’ αναβάλουν την επίσημη ανακοίνωση χρεοκοπίας μέχρι αυτό να είναι αναπόφευκτο. Τότε, οι καταχραστές θα εξαφανιστούν αφήνοντας τους εργαζόμενους στην κακή τους μοίρα. Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ γνωρίζοντας πως η κομματοκρατία δεν σταματά να εκβιάζει εχθρούς και φίλους για ν’ αποκτήσει και τα τελευταία οφέλη από την εξουσία προτρέπει τους εργαζόμενους να συναινέσουν σε μια μεταβατική κυβέρνηση σταδιακής ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ τομέα με παράλληλη επαγρύπνηση για την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ της εργασίας. ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΝΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΕΞΥΓΕΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΩΡΑ.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ

2009-10-03T06:37:00.000-07:00

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια καμπή της πολιτικής της ιστορίας καθώς ένα από τα αποφασιστικότερα στάδια της πορείας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αρχίζει με την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισσαβόνας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά σε ένα σύστημα αποφάσεων συλλογικό με αποφάσεις που λαμβάνονται με συναίνεση και με διαδικασία ειδικής πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει πως θ' αποκτήσει μεγαλύτερη ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων και πως αυτές θα δεσμεύουν τα κράτη μέλη χωρίς να απαιτείται η τοπική κοινοβουλευτική συναίνεση και να παρατηρείται η συνήθης επιβράδυνση.

Αυτό σημαίνει επίσης πως η ευθύνη των τοπικών κυβερνήσεων περιορίζεται σε θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης που άπτονται των γενικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής που αποτελούν τα κορυφαία θεσμικά όργανα της Ένωσης όπως προβλέπεται από την ενοποιημένη συνθήκη της Λισσαβόνας.

Είναι ευτυχώς η σοβαρότερη ελπίδα διεξόδου από το τέλμα της μεταπολιτευτικής διαπλεκόμενης δημοκρατίας της χώρας. Εάν η επιτροπή αποφασίσει ν’ αξιώσει την συμμόρφωση των χωρών μελών στους κοινούς κανόνες του παιχνιδιού τότε η ελληνική διοίκηση θα βρεθεί μπρος σ' ένα δίλημμα, κατά τη γνώμη μας μονόδρομο, είτε να ακολουθήσει την αρχή της χρηστής διοίκησης είτε να επισωρεύσει πρόστιμα επί προστίμων και να κινδυνεύσει να χάσει την ισότιμη θέση της. Αναγνωρίζουμε πως αυτό ακούγεται πολύ ωραίο για να είναι αληθινό αλλά οι προοπτικές αυτό δείχνουν.

Ας ξεχωρίσουμε την γενική ιδεολογικά κατευθυνόμενη κοινωνική και οικονομική πολιτική της Ένωσης κι ας επικεντρωθούμε στον έλεγχο των δημοσιονομικών. Εδώ είναι που στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της εξωκοινοβουλευτικής διεύθυνσης και εκταμίευσης των κρατικών δαπανών. Η εξάρτηση των κυβερνήσεων από τα οργανωμένα συμφέροντα μεγάλα και μικρά, υποχρεώνει τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, της περιόδου που αρχίζει με την ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ., να σπαταλούν χρήματα αλόγιστα προς όφελος των οργανωμένων συμφερόντων -η επιτυχής τους οργάνωση οφείλεται όπως έχουμε επίμονα εκφράσει στον ολοκληρωτικό λαϊκισμό- και σε βάρος της ορθής τοποθέτησής τους.

Η κατάσταση αυτή οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και η Κρίση αποτελεί το τέλειο άλλοθι για όλους όσους ακριβώς καρπώθηκαν τις ευρωπαϊκές χορηγίες για να πλουτίσουν μετατρέποντας το σύστημα σε μια επίσημη (νόμιμη, ηθική και ατιμώρητη) κλεπτοκρατία.

Επειδή η Ε.Ε. βάλλεται εδώ και χρόνια από δύο πλευρές αντίθετες η μία στην άλλη ήτοι εθνική δεξιά και αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά ο διάλογος για την σημασία των ευρωπαϊκών θεσμών στην αντιμετώπιση του φαινομένου της κλεπτοκρατίας και της απειθαρχίας είναι ανύπαρκτος.

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ γνωρίζοντας πως η ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. έχει συντελεσθεί και μέχρι νεώτερης συγκλονιστικής ανατρεπτικής ομοθυμίας του ελληνικού λαού θα παραμείνει ενταγμένη -χωρίς να επικροτεί πολιτικές που αντιτάσσονται στην δημιουργική συμμετοχή του εργαζόμενου στο φιλοτέχνημα του κοινωνικού και πολιτισμικού οράματος που δίνει περιεχόμενο στο ευρωπαϊκό ευ ζην- προτρέπει τους φίλους της και όλους τους εργαζόμενους να επιζητούν μια αυστηρή επιτήρηση στην εφαρμογή της ενωσιακής νομοθεσίας στην Ελλάδα θεσπίζοντας ομοσπονδιακά/ενωσιακά σώματα ελέγχου τα οποία θα εντοπίζουν, θα αποδεικνύουν και θα τιμωρούν με αυστηρότητα όχι τους λαούς αλλά τους πραγματικούς παραβάτες. Η ανάπτυξη τέτοιων μηχανισμών στην παρούσα φάση θα είναι σωτήρια κι όχι η επιβράβευση δια της εκλογής τους των υπαιτίων της κρίσης. Δυστυχώς ο κοιμισμένος από τα νανουρίσματα και τα όνειρα δια μέσω του επιστημονικού λαϊκισμού λαός, κάθε φορά βάζει το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ

2009-09-22T06:59:00.000-07:00

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ είναι η έκφραση της σύγχρονης αριστεράς υπέρ των εργαζομένων και της εργασίας ως μέσων για τη δημιουργική παρέμβαση στο σχεδιασμό ενός αξιοπρεπούς ανθρωποκεντρικού κοινωνικού παραδείγματος.

Δεν είναι κόμμα που αναζητάει μέσα από την εκλογική διαδικασία βουλευτικές έδρες από ιδιοτέλεια και ματαιοδοξία. Η κυβερνητική προοπτική προϋποθέτει αλλαγή νοοτροπίας στο μεγαλύτερο σύνολο των εργαζομένων το οποίο κυρίως αυταπατάται εκτός του ότι χειραγωγείται. Στην παρούσα φάση η ανάγκη για μια διαφωτιστική δράση γίνεται εντονότερη με την ευκαιρία των βουλευτικών εκλογών.

Όπως και με τις ευρωεκλογές η θεσμική τελετουργία επαναλαμβάνεται με τρόπο επίσημο και δραματικά σοβαρό κινητοποιώντας ένα ολόκληρο λαό και ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα για να επιλέξουν ανάμεσα στο μηδέν και στο τίποτα.

Μηδέν για την αριστερή κατεύθυνση και τίποτα για την κοινωνική ανάταση.

Οι εκλογές ετούτες που είναι πρόωρες δεν έχουν αιτία την ''διεθνή οικονομική κρίση'' όπως προσποιητά μας δηλώθηκε αλλά την μόνιμη κρίση του πολιτικού μας συστήματος.

Η κρίση αυτή οδήγησε και στη γιγάντωση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας και στο αδιέξοδο πια μοντέλο οικονομικής της ανάπτυξης(υπερδανεισμός, κατανάλωση, δημόσιο, αντιπαραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα κλπ.).

Και η αιτία της κρίσης του πολιτικού συστήματος για να μην λέμε πολλά, βρίσκεται σε αυτό που οι ιστορικοί του πολιτισμού ονομάζουν κοινωνική παρακμή.

Η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι εμφανής σε όλους τους τομείς των μετρήσιμων επιδόσεων. Η πνευματική, διανοητική και εργασιακή μας απόδοση είναι πολύ χαμηλού επιπέδου συγκριτικά με άλλες χώρες που κι αυτές ως κοινωνίες βρίσκονται σε παρακμή.

Οι εκλογές λοιπόν είναι μια παραπλανητική πράξη όσον αφορά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στην θέληση για νέο ξεκίνημα που σκοπό της έχει το ξεκαθάρισμα του πολιτικού προσωπικού του Συστήματος και την αναδιάρθρωσή του με τρόπο που να παρέχει χρονικό ορίζοντα στους κυνικούς θεατρίνους της πολιτικής σκηνής αλλά κυρίως χρηματοοικονομικές ανάσες στους υποβολείς αυτών.

Οι πρόωρες εκλογές έγιναν για να σώσουν το ''τομάρι'' τους επαγγελματίες πολιτικοί και επαγγελματίες παραπολιτικοί κηφήνες. Η πλουτοκρατία παρήγγειλε δημοσίως και επισήμως την συγκυβέρνηση διότι καταλαβαίνει πως ο κίνδυνος μείωσης του κρατικού δανεισμού θα θέσει σε κίνδυνο τα κέρδη της. Από τη μεριά της είναι λογικό και ζωτικά ορθό. Όμως πότε ενδιαφέρθηκε για το κοινωνικό αλλά και πολιτιστικό παράδειγμα της χώρας; Πότε πίεσε τα μεγάλα κόμματα να στραφούν υπέρ ενός μοντέλου που θα αφυπνίζει τον ναρκωμένο καταναλωτικά χαυνωμένο πολίτη και θα τον προτρέπει να γίνει κοινωνικά δημιουργικός παρέχοντάς του στήριξη και κάλυψη; Ποτέ διότι η ντόπια πλουτοκρατία φέρει ευθύνη για την παρακμή αφού εξυπηρετείται να ''εξυπηρετεί'' τον διαφημιστικά αποβλακωμένο λαό.

Τα δύο κόμματα εξουσίας αγκαλιά με το οικονομικό κατεστημένο λαϊκίζουν προπαγανδίζοντας τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών. Τους εκφράζουν.

Πώς όμως ελέγχονται τα μεγάλα κόμματα από την πλουτοκρατία; Είναι όλοι οι πολιτικοί φανατικά ή μοιραία υπόδουλοι στην παρακμή;

Οι πλουτοκράτες ελέγχουν α) μερίδα των ηγετικών στελεχών των κομμάτων : είναι ''δικοί'' τους, β)εκβιάζουν μερίδα κομματικών στελεχών που δεν είναι δικοί τους και γ) συκοφαντούν το κόμμα στους ψηφοφόρους(μέσα από καμπάνιες μαύρης προπαγάνδας κλπ μεθόδους συκοφαντίας και διαβολής από τα ΜΜΕ).

Ο λαός λίγο ή πολύ καθαρά γνωρίζει αυτό που συμβαίνει αλλά μοιάζει ανίκανος να αντιδράσει. Τι θα έπρεπε να κάνει; Για την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ο λαός πρέπει πάνω απ' όλα να καταλάβει πως παρακμή σημαίνει το τέλος της καλοπέρασής του βασισμένη στα αγαθά του υπερδανεισμού και της συσσωρευμένης διαφθοράς. Αν αυτό γίνει συνείδηση τότε η ανάγκη για ικανότερους πολιτικούς διαχειριστές αλλά όχι σωτήρες θα γεννήσει τους κατάλληλους ανθρώπους και η ψυχραιμία θα επιτρέψει τον σχεδιασμό ενός συστήματος που θα βασίζεται στην σημασία της εργασίας και του εργαζομένου ως πολιτιστικούς θεσμούς μιας περισσότερο αυτόνομης κοινωνίας.

Η ψήφος σαν όπλο έχει τα όριά της αλλά αν στραφεί μαζικά στην κατεύθυνση που πρέπει μπορεί να προκαλέσει ένα κάποιο ρήγμα. Ο εργαζόμενος είναι αυτό που οι αστοί λένε πολίτης μόνο μια φορά στην κάλπη διότι τότε μόνο έχει δικαίωμα να επιλέξει μια κατεύθυνση για την ζωή του. Ας στείλουμε μήνυμα για το ποια κατεύθυνση επιθυμούμε κι αυτοί θα το καταλάβουν. Αυτή τη φορά είμαστε υπεύθυνοι και άξιοι της μοίρας μας.

ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

2009-09-07T04:07:00.000-07:00

Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα επαναλαμβάνουν με βεβαιότητα οι δημοκρατικοί ηγέτες αλλά και οι πολιτειολόγοι. Αυτό που εννοούν είναι η προσφυγή στις κάλπες. Ακόμα μια φορά λοιπόν καλούμαστε να βγούμε από το αδιέξοδο δια της κάλπης και όλα τα δεδομένα δείχνουν πως θα χρειαστεί να επαναλάβουμε αρκετές φορές αυτή την προσπάθεια εξόδου από το αδιέξοδο. Οι εκλογές και λόγω εκλογικού νόμου αλλά και εξ αιτίας της διαθέσεως του εκλογικού σώματος μάλλον θα γίνουν τακτικότερες απ' ότι θα το επιθυμούσαν οι εκάστοτε εκλεγέντες βουλευτές. Αλλά αφού το επιτάσσει η δημοκρατική λογική δεν μπορούμε να εναντιωθούμε. Πρέπει όμως να δεχόμαστε με ευλάβεια κάθε δικαιολογία και πρόφαση για προσφυγή στις κάλπες; Η μαγική λέξη που κινητοποιεί όλη την ενέργεια των δημοκρατικών δυνάμεων είναι η λέξη ''αδιέξοδο'' . Αδιέξοδο κυβερνητικό. Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να διοικήσει και δεν μπορεί να εφαρμόσει την κοινωφελή της πολιτική εξαιτίας του αντιπολιτευτικού μένους και της αρνητικότητας των πολιτών που αντιδρούν υπό την επιρροή της αντιπολίτευσης. Αλλά οι εκλογές όντως επισφραγίζουν την κοινοβουλευτική υπεροχή ενός κόμματος αλλά οι πρόωρες εκλογές δεν δικαιολογούνται με τέτοιου είδους επιχειρήματα. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να προσφεύγει σε εκλογές-σφυγμομέτρηση για να γνωρίζει την ακριβή εκλογική της δύναμη κάθε φορά που το αντιπολιτευτικό επικοινωνιακό σύστημα θα δημιουργεί εντυπώσεις. Οι πρόωρες εκλογές προβλέπεται να επισυμβαίνουν για μέγιστους λόγους εθνικού συμφέροντος. Αυτή είναι η πραγματική ερμηνεία του αδιεξόδου. Συντρέχουν όμως τέτοιοι λόγοι σήμερα; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ξεκαθαρίσει και την πραγματική στρατηγική και ηθική των μεγάλων κομμάτων εξουσίας. Η παγκόσμια οικονομική κρίση αγγίζει πλέον τη χώρα μας και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν θα πρέπει να έχουν την έγκριση και την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού. Πότε όμως έχουμε ανάγκη να προστατέψουμε περισσότερο από άλλες φορές (απ' ότι συνήθως) το εθνικό συμφέρον; Όταν χρειαζόμαστε τις δυνάμεις σύμπασας της χώρας, όταν σαλπίζει πανεθνικό προσκλητήριο. Αυτό σημαίνει πως όλοι μαζί σύμφωνα με τις πραγματικές δυνάμεις του καθενός θα δαπανήσουμε ενέργεια και θα θυσιάσουμε ό,τι απαιτείται για το εθνικό συμφέρον δηλαδή το συμφέρον ΟΛΩΝ. Μιλάμε για στιγμές ενότητας εμπρός σ' ένα μεγάλο κίνδυνο που απειλεί τη χώρα. Όμως σε μια τέτοια περίπτωση πως είναι δυνατόν να επιζητούμε την αυτοδυναμία για να σώσουμε το Έθνος; Πώς μπορούμε να θεωρούμε εαυτούς ως τους μόνους σωτήρες; Υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα στο εθνικό συμφέρον και τον εθνικό σωτήρα. Η πρόταση για συγκυβέρνηση η οποία είναι επιθυμία του Κεφαλαίου της χώρας εμφανώς ανταποκρίνεται καλύτερα στην έννοια της προστασίας του εθνικού συμφέροντος δια της εθνικής ενότητας που πραγματοποιείται εν όψει ενός τρομερού εθνικού κινδύνου. Η κινδυνολογία κινητοποιεί άλλου είδους συναισθήματα στο λαό και κυρίως την υπομονή, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία. Γιατί όμως τα κόμματα εξουσίας δεν ομονοούν εμπρός σ' αυτό τον κίνδυνο της οικονομικής κρίσης-κατάρρευσης; Οι πρόωρες εκλογές δεν γίνονται με στόχο την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης αλλά της κυβερνητικής και κομματικής κρίσης. Τα ποσοστά είναι αυτά που ενδιαφέρουν και τα δύο μεγάλα κόμματα κι όχι η σωτηρία της πατρίδας. Η πλουτοκρατία το διατύπωσε και το απέδειξε πως μόνο με κοινή πολιτική γραμμή και κοινή προπαγάνδα από τα δύο αυτά κόμματα μπορεί να υπάρξει διέξοδος (προφανώς υπέρ τους). Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν παγιδεύεται στις φατριαστικές μεθοδεύσεις των κομμάτων της πλουτοκρατίας τα οποία προτάσσουν εμφανώς και με κυνισμό της ατομική τους δήθεν υπερικανότητα χειρισμού των δύσκολων στιγμών και προβλημάτων της οικονομίας. Μια οικονομία για την κατάσταση της οποίας είναι πρωτίστως υπεύθυνοι οι ίδιοι. Επειδή το σενάριο της συγκυβέρνησης δεν είναι πια σενάριο εφόσον διατυπώθηκε με μορφή παραινέσεως από τους θεσμικούς φορείς του Κεφαλαίου πρέπει να περιμένουμε πως σύντομα θα γίνει πράξη. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να λησμονούν τις βασικές αξίες της εργασίας-δημιουργικότητας, την κοινωνική αλληλεγγύη και να επιδιώκουν ένα οικονομικό σύστημα που θα σέβεται τον εργαζόμενο ως συνδημιουργό πολιτισμού και όχι ως όργανο του καπιταλιστικού υπερκαταναλωτισμού.

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ : ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑ ΔΟΧΕΙΑ

2009-08-17T04:12:00.000-07:00

Η ψευτοσοσιαλιστική χοντροκομμένη φιλολαϊκή πολιτική όπως τη γνώρισε η χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια με αποκορύφωμα την μέχρις εκρήξεως διόγκωση σε προσωπικό του Δημόσιου τομέα στενού και ευρύτερου, ανέτρεψε μια παγιωμένη κοινωνική πραγματικότητα της ελληνικής υπαλληλίας: τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων που συμπυκνώνονται στην απαξιωτική φράση ''τρεις κι εξήντα''. Ορθώς και δικαίως κατ' αρχήν. Όμως η δικαιολογημένη αυτή διόρθωση του μισθολογίου με την ασυγκράτητη ορμή που έχει το ποτάμι δεν σταμάτησε. Και σε κάθε προεκλογική περίοδο το σώμα των διαρκώς αυξανόμενων δημοσίων υπαλλήλων διεκδικούσε και επιτύγχανε αυξήσεις σε βάρος του προϋπολογισμού και της οικονομίας. Έτσι με τον καιρό όχι μόνο δεν διατηρήθηκε αλλά αντιστράφηκε η έκφραση και στη θέση του άλλοτε δημοσίου υπαλλήλου βρέθηκε ο ιδιωτικός που επιπλέον είναι διπλά όμηρος: και του εργοδότη και του πολιτικάντη που του υπόσχεται διορισμό για να μπορεί να ελέγχει και τις δύο κατηγορίες μισθωτών υπαλλήλων. Η βασική μας θέση ''όχι στον τεχνητό και ανήθικο χωρισμό των εργαζομένων μισθωτών ως επιταγή του ρωμαϊκού διαίρει και βασίλευε'' είναι πρωταρχική στην θεωρία μας για μια ενότητα των εργαζομένων ενάντια στην εκμεταλλευτική εργοδοσία. Η διάσπαση των εργαζομένων (αλλά και των συναφών συνταξιούχων) είναι το βασικότερο όπλο των εξουσιαστών. Επιπλέον, η πολιτική αυτή δεν είναι οικονομικά αποδοτική για λόγους προφανείς ως προς την παραγωγικότητα. Υπάρχει δυστυχώς μια πόλωση και μια προσπάθεια ιδεολογικοποίησης των δύο κατηγοριών λαμβανομένου υπ' όψη πως οι δημόσιοι υπάλληλοι γνωρίζουν πως οι δύο αυτές κατηγορίες λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Όσο περισσότερο ανεβαίνει ο μισθός των μεν τόσο πέφτει ο μισθός των δε. Και μην σπεύσει κανείς να μιλήσει για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας διότι οι επιχειρηματίες προσδιορίζουν τις αμοιβές επί τη βάση, συν τοις άλλοις, της φορολογίας και των εργοδοτικών εισφορών οι οποίες αυξάνονται για να καλύψουν τις ανάγκες του Δημοσίου. Λέμε λοιπόν όχι στις πρακτικές διαχωρισμού και διάσπασης της ενότητας συμφερόντων των εργαζομένων και διαλαλούμε προς όλους τους επαγγελματίες προστάτες των εργαζομένων να αντιληφθούν την ευθύνη τους αν όχι την συνενοχή τους.

ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ;

2009-07-08T09:23:00.000-07:00

Είναι πραγματικά εξωφρενικό και απίστευτο πως κάποιοι στο όνομα ενός πολυπολιτισμικού κοινωνικού παραδείγματος καταστρέφουν συνειδητά όλες τις προσπάθειες ομαλής ένταξης των ανήλικων μεταναστών στην ελληνική κοινωνία διασπώντας και εμποδίζοντας την διαδικασία εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας , του κυριότερου συνεκτικού δεσμού μεταξύ των νεαρών μεταναστών και των παιδιών των αυτοχθόνων κατοίκων . Προσπαθώντας να διατηρήσουν υποχρεωτικά μια διγλωσσία που κανείς δεν την ζήτησε και δεν την διεκδίκησε . Διότι αν οι μετανάστες επιθυμούν να παραμείνουν ως μειονότητα η οποία διατηρεί τον εθνοτικό της χαρακτήρα με όλα τα νομικά προτερήματα αλλά και τις ελλείψεις που αυτός συνεπάγεται τότε θα πρέπει να αρνηθούν να τους αποδοθεί ελληνική ιθαγένεια ! Δεν μπορεί να διεκδικούν υπηκοότητα και ταυτοχρόνως την κρατική επιχορήγηση για να διατηρήσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα .Όποιος θέλει να διατηρήσει ή να γνωρίσει ένα πολιτιστικό πρότυπο ας το χρηματοδοτήσει από ιδίους πόρους. Με λίγα λόγια , η κίνηση ορισμένων να διδάσκουν σε άλλη γλώσσα πλην της επίσημης γλώσσας του κράτους υπήκοοι του οποίου είναι έχει σκοπούς καθαρά πολιτικούς ή υποκινείται από υπερβάλλοντα ιδεοληπτικό ζήλο υπό το μανδύα αδικαιολόγητων νομικά δικαιωμάτων . Ορισμένοι ψευτοαριστεροί και ψευτοδιεθνιστές πιστεύουν πως αν διατηρήσουμε και καλλιεργήσουμε έστω και αυτόκλητα μια πολιτισμική βαβέλ θα έχουμε συμβάλει στην φιλία των ανθρώπων και στην ενίσχυση της ιδέας ενός παγκόσμιου χωριού . Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ξεκαθαρίζει πως ο συντομότερος δρόμος για την φιλία των ανθρώπων είναι η επιδίωξη μιας συμφωνίας γύρω από κάποιες παγκόσμια αποδεκτές αλήθειες όπως π.χ. ο απόλυτος σεβασμός στην αυταξία του κάθε ατόμου . Οι επιμέρους πολιτισμικές επιλογές του κάθε ατόμου επιβαρύνουν ηθικά και οικονομικά πρωτίστως το ίδιο και στην συνέχεια τους συμπολίτες του . Όσο θα υπάρχουν κράτη αυτά θα έχουν την ευθύνη να εφαρμόσουν ένα Δίκαιο το οποίο θα υπηρετεί και θα σέβεται τον Άνθρωπο . Οι διάφορες ανθρωπιστικές και πολιτιστικές οργανώσεις πρέπει να χρηματοδοτούν δράσεις που συσφίγγουν τις σχέσεις των πολιτών και που δεν τους απομακρύνουν στο όνομα μιας πολιτιστικής ποικιλίας που είναι πολιτικά τηλεκατευθυνόμενη .

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ

2009-05-30T03:38:00.000-07:00

Η Προοδευτική Αριστερά επαγγέλλεται και αγωνίζεται για την καταξίωση του εργαζόμενου ως πολίτη κατ' εξοχήν συμμετοχικού στο πολιτισμικό μοντέλο της κοινωνίας .Οι εργαζόμενοι είναι συνδημιουργοί και συνεκλογείς των αξιών που οργανώνουν την κοινωνία σε κοινωνία/κοινότητα . Αυτός ο πολιτικός αλλά και φιλοσοφικός στόχος είναι που νομιμοποιεί τον αγώνα και την αντίσταση στην εξουσία . Οι προσεχείς Ευρωεκλογές δεν είναι πραγματικές εκλογές βέβαια διότι το ευρωκοινοβούλιο δεν έχει πραγματικές κοινοβουλευτικές αρμοδιότητες . Τι είναι ; είναι μια προπαγανδιστική καμπάνια πανευρωπαϊκών διαστάσεων για την διαφήμιση της ιδέας της Ευρωπαϊκής Ένωσης . Πότε μπορεί να υπάρξουν πραγματικά ευρωεκλογές που να αφορούν άμεσα στον ευρωπαίο εργαζόμενο ; Όταν θα υπάρξει και προοπτική πραγματικού κοινοβουλίου το οποίο θα ελέγχει την Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση . Αυτή η προοπτική απαιτεί ένα Ευρωσύνταγμα το οποίο θα νομιμοποιεί μια Ενιαία Κυβέρνηση εκλεγμένη κατευθείαν από το Λαό . Η μόνη λοιπόν συζήτηση στην ας την πούμε προεκλογική περίοδο είναι αυτή με επίκεντρο την αναγκαιότητα και τη μορφή ενός Συντάγματος για την Ευρωπαϊκή Ένωση Και εδώ τα πράγματα δεν έχουν ξεκαθαρίσει διότι το δίλημμα φιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό ευρωσύνταγμα παραμένει . Η ουσία του προβλήματος δεν είναι πολιτική αλλά οικονομικοπολιτική . Το μοντέλο παραγωγής και διανομής πλούτου και ο επιμερισμός του βάρους στην διαδικασία αυτή καθορίζει την πορεία της Ένωσης . Τα δημοψηφίσματα δεν αρκούν για να λύσουν το πρόβλημα . Φαίνεται πως κάποιοι επενδύουν στην κλασική μέθοδο της δια του χρόνου ιάσεως .Όμως εδώ διακινδυνεύεται η συνοχή της Ένωσης και προβάλλει η απειλή μιας Ε.Ε. δύο ή και περισσοτέρων ταχυτήτων . Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παρασύρονται από τα ψευτοδιλήμματα αλλά να έχουν στο νου τους το πραγματικό διακύβευμα των ευρωεκλογών . Ποιο οικονομικό σύστημα πρέπει να καθιερωθεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση ; Η καταγγελία της Ένωσης όταν γίνεται από ένα κόμμα πρέπει να ακολουθείται από μια πρόταση άλλης ένωσης ή απλώς μη ένωσης . Σ' ένα τέτοιο πλαίσιο η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καλεί τους ψηφοφόρους να επιλέξουν με γνώμονα την ενίσχυση των διαβουλεύσεων για ένα πολιτισμικό μοντέλο το οποίο θα επικεντρώνεται στον εργαζόμενο ως αρχή και τέλος (σκοπού) της κοινωνίας και όχι στα οικονομικοπολιτικά συστήματα- φετίχ που εξυπηρετούν κατεστημένα συμφέροντα πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχιών . Οι εργαζόμενοι να αναζητήσουν μια Ένωση όπου θα πρωτεύει η προστασία της εργασίας και του εργαζομένου εδραζομένη επί της αρχής ότι σκοπός της εργασίας είναι ο Άνθρωπος και όχι το κέρδος.

ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

2009-05-05T15:49:00.000-07:00

Η κεντρικότερη ιδεολογική κατασκευή καταστολής και χειραγώγησης της αντίστασης των εργαζομένων εναντίον του συστήματος της μεταδημοκρατικής εποχής της αστικής κοινωνίας είναι ο λαϊκισμός . Έχουμε αναφερθεί κατ' επανάληψη σε αυτόν και επανερχόμαστε με την επισήμανση μιας ακόμα όψης του . Ενώ η ψευτοελευθερία που παρέχεται στον εργαζόμενο είναι μια ελευθερία η οποία τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή και στην αλλοτρίωση μέσα από την καταναλωτική παβλοφική συμπεριφορά και την επιλογή προεπιλεγμένων επιλογών η αντίδραση σε αυτή την τακτική της εξουσίας προέρχεται με μια ρητορική εξίσου λαϊκιστική και περισσότερο επικίνδυνη . Ο αντιδημοκρατικός λαϊκισμός δεν αφήνει περιθώρια εξόδου στον εργαζόμενο αφού είναι αναγκασμένος να επιλέξει ανάμεσα στην εξουσία του καπιταλιστικού καταναλωτισμού και τον αντικοινοβουλευτισμό . Η πραγματικότητα αυτή αναγκάζει τους αντιστασιακούς σε μια διαφορετική στάση η οποία πρέπει να ξεκινά από την καταγγελία των μηχανισμών λαϊκής εξαπάτησης και την πρόταση μιας συμπεριφοράς που θα συσπειρώνει τους εργαζόμενους γύρω από την ουσία και την φιλοσοφία της εργασίας η οποία σήμερα όπως και παλαιότερα ήταν η αρχή του κοινωνικού προβλήματος . Η επανάκτηση μιας συνειδητοποιημένης διεκδίκησης οδηγεί στην επαναστατική πράξη . Πρόοδος δεν είναι η υλική συσσώρευση , αυτό είναι το καπιταλιστικό ιδεώδες . Πρόοδος είναι η δημιουργική συμμετοχή στην αλληλέγγυα κοινωνία η οποία πραγματοποιείται μόνο μέσα από τον στοχαστικό καθορισμό της εργασίας .

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

2009-05-01T03:47:00.000-07:00

Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι ο κορυφαίος σταθμός και Σύμβολο στο ημερολόγιο της εργατικής πάλης . Το περιεχόμενο του συμβολισμού όμως δεν είναι μονοσήμαντο και ξεκάθαρο για όλους τους συνεορτάζοντες . Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εκφράζει εδώ την δική της ερμηνεία της γιορτής αυτής . Είναι η Εργασία ο πυρήνας της γιορτής και της νοηματοδότησής της . Η εργασία είναι το μέσον της παραγωγής όπως κι αν αυτή καταμερίζεται ανάλογα με τα συστήματα παραγωγής και τις σχέσεις που το διαρθρώνουν . Αυτή είναι που στα συστήματα εκμετάλλευσης στρέφεται εναντίον του εργαζόμενου . Η εργασία είναι μέσον παραγωγής πλούτου αλλά και εκμετάλλευσης , διαίρεσης και απανθρωποποίησης .Οι έχοντες τον έλεγχο των μέσων παραγωγής έχουν στην ουσία την Πρωτοβουλία της ιεράρχησης των αναγκών και της οργάνωσης της παραγωγής . Η διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις εκφράζει την ανισότητα στις σχέσεις παραγωγής πράγμα που το εργατικό κίνημα έχει συνειδητοποιήσει παρά τις διάφορες εκδοχές θεωρητικής και αγωνιστικής πάλης . Η εκδοχή όμως της εργασίας ως Δημιουργική παρέμβαση και συμμετοχή στην κοινωνία ως κοινοτικό σοσιαλιστικό στοιχείο δεν έχει αναδειχθεί όσο θα έπρεπε . Δεν είναι η χρηματική ή η υλική αμοιβή το κυρίαρχο στοιχείο της σχέσης εργαζομένου -εργασίας . Οι εργαζόμενοι δια μέσου της εργασίας πραγματώνουν την ιδεολογία τους. Το πολιτισμικό τους παράδειγμα . Δεν εργαζόμαστε για να καταναλώνουμε οτιδήποτε μας υποβάλλεται εντέχνως από τους μηχανισμούς της αγοράς αλλά για να συμβάλουμε στην αυθεντικά σοσιαλιστική κοινωνία . Το δικαίωμα στην εργασία είναι το δικαίωμα της συμμετοχής στην κοινωνία . Η κοινωνία που προστατεύει την εργασία είναι η κοινωνία που προστατεύει τον εργαζόμενο από την αλλοτρίωση και τον ενισχύει στην ισοτιμία . Η κοινωνία δεν έχει εξελιχθεί επειδή αμείβει μια κάποια εργασία έστω και όταν τις παρέχει τεράστιες δυνατότητες αγοραστικής δύναμης . Η Αριστερά είναι εργατική θέληση και πάλη για μια καλύτερη Κοινωνία κι όχι για μια καλύτερη μισθοδοσία . Ένα τέτοιο μόνο αίτημα προστατεύει την Αγορά και τον Καπιταλισμό. Η γιορτή των εργαζομένων παραμένει γιορτή με την ίδια διαχρονική σημασία όσο κι αν το οικονομικοπολιτικό περιβάλλον σύστημα μεταλλάσσεται . Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά των Δημιουργικών Αριστερών Πολιτών της Αλληλεγγύης και του Σοσιαλισμού .

ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ

2009-04-22T09:25:00.001-07:00

Η ελληνική κοινωνία είναι πανθομολογουμένως μια διεφθαρμένη κοινωνία . Ο εθισμός στη διαφθορά καθιστά την Ελλάδα μια τριτοκοσμική χώρα επειδή ακριβώς αυτό που χαρακτηρίζει τις υπανάπτυκτες χώρες είναι η αδυναμία τους να μετριάσουν τέτοιου είδους φαινόμενα τα οποία συντηρούν όχι απλά κάποια άτομα αλλά το ίδιο το πολιτικοοικονομικό σύστημα . Το πολιτικό σύστημα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας είναι αυτό που απογείωσε την διαφθορά και την αναβίβασε σε δομικό στοιχείο της . Το πελατειακό σύστημα βασίζεται σε ένα συμβόλαιο με το λαό όπου κατοχυρώνεται η νομιμοποίηση της διαφθοράς . Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ μπροστά σ' αυτό το γιγάντιο πρόβλημα δεν έχει αυταπάτες και δεν αποσείει τις ευθύνες από τα συμβαλλόμενα μέρη . Η πελατειακή σχέση δεν αντιπροσωπεύει υγιείς σχέσεις εργασίας και αυτό όπως έχουμε και παλαιότερα καταγγείλει και αποδείξει χωρίζει τους εργαζόμενους και τους διασπά με τον πιο αισχρό τρόπο . Η ευθύνη των εργαζομένων είναι υπαρκτή αν και μειωμένη εξαιτίας της ληστρικής οργάνωσης και της ηθικής νομιμοποίησης του κυρίαρχου καπιταλιστικού μοντέλου του υπερ-καταναλωτισμού . Η ευθύνη των εργαζομένων για την έκταση της διαφθοράς έγκειται πιο πολύ στην άρνηση της αναζήτησης ενός μοντέλου εργασιακών σχέσεων που θα αυτοτιμωρεί τους διεφθαρμένους και δεν θα τους συγκαλύπτει . Επειδή δεν θα υπήρχαν άνθρωποι που λαδώνουν αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που λαδώνονται η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ διαχωρίζει την θέση της από τον ψευτοσυνδικαλισμό της προστασίας της παραβατικότητας και της συγκάλυψης και δηλώνει τον έντονο προβληματισμό της για την κουλτούρα της ανοχής στα φαινόμενα διαφθοράς από μέρους των εργαζομένων οι οποίοι πρέπει να αγωνισθούν και οι ίδιοι για να σώσουν εκτός από την αξιοπρέπειά τους και την αποδοτικότητα της εργασίας τους . Ας μην πλανώνται , το κόστος της διαφθοράς επιστρέφει αργά ή γρήγορα στον εργαζόμενο . Δυστυχώς τα αστικά κόμματα – συμμορίες έχουν καθιερώσει αυτή την εργασιακή ηθική και οι επιχειρήσεις την ανάλογη εταιρική ευθύνη . Η αντίσταση και σ’ αυτόν τον τομέα πρέπει να αυξηθεί γιατί δεν πρέπει να γίνει φυσιολογική η παρατήρηση πως «οι Έλληνες δεν είναι διεφθαρμένοι από ανάγκη αλλά από πεποίθηση» .

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

2009-04-15T13:13:00.000-07:00

Ο στόχος κάθε ανιδιοτελούς πνευματικού αγώνα υπέρ του εργατικού κινήματος δεν είναι η κατάκτηση της εξουσίας παντί τρόπω και κυρίως με κάθε κόστος . Αλλά είναι η κατάρριψη μιας εσφαλμένης νοοτροπίας η οποία και αποτελεί το πρώτο εμπόδιο στην αντιεξουσιαστική δράση . Η έννοια της νοοτροπίας εγκλείει μέσα της τα αόρατα δεσμά τα οποία αλλοτριώνουν την συνειδητοποίηση της εργατικής πλάνης . Κάθε μερίδα του πληθυσμού από τον άνεργο μέχρι την πιο αδίστακτη ολιγαρχία έχει διαπαιδαγωγηθεί μέσα σε μια νοοτροπία της οποίας είναι οπαδός ασυνείδητος και άκριτος . Αυτή είναι που τον εγκλωβίζει σε λογικές αυταπάτης . Η νοοτροπία είναι μια συνήθης , παραδοσιακή και ανεξέλεγκτη συλλογιστική (στην οποία ενυπάρχουν λογικά σφάλματα) την οποία ''μοιράζονται'' σύνολα ανθρώπων και με βάση την οποία αποφασίζουν για τα συμφέροντά τους . Αυτή ακριβώς είναι που ενώνει αγνώστους πολίτες σε σύνολα κοινά/κοινωνικά και τους οδηγεί να υιοθετούν κοινούς σκοπούς και κοινά μέσα . Χωρίς να έχουν κοινή ταυτότητα έχουν κοινή αντιληπτική ικανότητα και αξιολογική κρίση . Εδώ παρεμβάλλεται και ο ρόλος του Ηγέτη ο οποίος γνωρίζοντας και αναγνωρίζοντας την νοοτροπία της κάθε κοινωνικής ομάδας χειραγωγεί τους πολίτες με τρόπο τέτοιο που να επιβεβαιώνουν ναρκισσιστικά την δική τους λογική που είναι η προ-τιθέμενη δική τους νοοτροπία . Αποτέλεσμα αυτής της χειραγώγησης είναι η δημιουργία μιας σχέσης συμπάθειας και συμφέροντος που καταλήγει στην πελατειακή σχέση και ευρύτερα στην κοινωνική σύγκρουση με άλλες ανταγωνίστριες νοοτροπίες . Το πρόβλημα αυτό είναι κορυφαίο όχι μόνο από λογικής και νοηματικής άποψης αλλά και από ιδεολογικής και πολιτικής ρητορικής .Τα κόμματα και οι δημοσιολόγοι συσκοτίζουν τους εργαζόμενους ως προς το πραγματικό νόημα του αγώνα τους ο οποίος δεν είναι η κατάκτηση της εξουσίας για την Εξουσία και η διαιώνιση του φαύλου κύκλου : επανάσταση – δικτατορία -επανάσταση-δικτατορία κλπ . Γι' αυτό και κατηγορούμε την ψευτοαριστερά η οποία με αριστερή φρασεολογία προσπαθεί να χειραγωγήσει τον λαό σε μια λογική που δεν εκφράζει την νοοτροπία του λαϊκού εργαζόμενου αλλά υποκρύπτει την αστική νοοτροπία του εξουσιαστή διαχειριστή και καθοδηγητή της οικονομίας , της εργασίας και των εργαζομένων υπέρ του Φωτισμένου καθοδηγητή . Η διάσπαση της λαϊκής ενότητας επιτυγχάνεται μέσα από στερεότυπα όπως αυτό που λέει πως όλοι οι πλούσιοι είναι κλέφτες και κακοί και όλοι οι φτωχοί καλά παιδιά και αδικημένα ταυτίζοντας την ηθική(ελευθερία επιλογών) με την ιδεολογική και ταξική ανθρωπολογία . Για την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ οι θεσμοί εκείνοι που θα απαλλάξουν τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση θα προέλθουν μέσα από μια διαρκή κριτική του σκοπού της εργασίας ως προς τον άνθρωπο εργαζόμενο και την δυνατότητα αλληλεγγύης των εργαζομένων όχι αντίθετα και μόνον πολεμικά απέναντι σε άλλους ανθρώπους αλλά με ενδυνάμωση της αυτογνωσίας και της λογικής της συνύπαρξης . Οι θεσμοί είναι ο στόχος και όχι η εξουσία για να αποφασίζει κάποιος με εργατικά και λαϊκά κριτήρια (τα οποία έχουν ορισθεί στην περίοδο της πάλης και είναι μόνον αντιστασιακά αλλά παύουν να έχουν αντίπαλο και νόημα μόλις η πάλη τελειώσει αισίως) . Επειδή αυτοί οι θεσμοί δεν έχουν πάρει την εγκυρότητα που απαιτεί η Ιστορία ο αγώνας συνεχίζεται για την αλλαγή νοοτροπίας και όχι απλά για την αλλαγή κυβερνητών .

Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

2009-03-27T10:33:00.000-07:00

Η χειρότερη μορφή καταπίεσης και ελέγχου είναι εκείνη την οποία ο άνθρωπος δέχεται ως να ήταν ευεργέτημα από μέρους των Εξουσιαστών του! Δυστυχώς το σημερινό ψευτοαριστερό κίνημα προδίδοντας τον απελευθερωτικό του προσανατολισμό προσχώρησε στην εφιαλτική για τον εργαζόμενο αντιγραφή-παραλλαγή του εξουσιαστικού καπιταλιστικού συστήματος αλλοτριώνοντας την αγωνιστική συνείδηση του εργαζόμενου επινοώντας την αισχρότερη μέθοδο για να τον παραπλανήσει : Τον λαϊκισμό . Τα ψευτοαριστερά κινήματα ή φερόμενα ή αυτοπροσδιοριζόμενα ως τέτοια , ό,τι κάνουν το κάνουν στο όνομα του Λαού. Αυτή η αγάπη και αυτό το αγωνιστικό και συντροφικό συμφέρον που ταυτίζει τους Καθοδηγητές με τον Λαό εκδηλώνεται με τον χειρότερο τρόπο μέσα από το φαινόμενο του Λαϊκισμού το οποίο αποδεικνύει και την απάτη εκ μέρους της ψευτοαριστεράς η οποία θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη δηλαδή εξουσιαστής στη θέση των εξουσιαστών . Η μακιαβελική σύλληψη της παραλλαγής του γνήσιου λαϊκού σε λαϊκίστικου υπηρετεί δύο αφεντάδες : τους καπιταλιστές και τους σφετεριστές του αριστερού κινήματος . Λαϊκισμός είναι η καλλιέργεια εκ μέρους της Ηγεσίας του λαού των ευτελέστερων αξιών του λαού των ''δικαίων'' υλιστικών αιτημάτων του και η αναγωγή τους σε λαϊκή Εδέμ . Ο λαός και οι εργαζόμενοι εκπαιδεύονται στην άρνηση της ατομικής τους προόδου , παραδίδονται στους ηγετικούς φωστήρες οι οποίοι τους καθοδηγούν σε ό,τι πιο χαμηλό και ευτελές υπάρχει και αποπροσανατολίζει την σκέψη τους και τη δράση τους από το βασικότερο στόχο του αριστερού κινήματος που είναι η πνευματική εξύψωση του εργαζόμενου για να μπορεί να αναλάβει ο ίδιος την τύχη του δηλαδή να είναι σε θέση να επιλέξει τις αξίες εκείνες που τον καταξιώνουν ως ελεύθερο και δημιουργικό άνθρωπο εντός μιας ελεύθερης και δημιουργικής κοινωνίας αλληλεγγύης και προόδου . Το ψευτοαριστερό κίνημα εναντιώνεται στην πολιτιστική άνοδο του λαού καλλιεργώντας τις ευτελέστερες βιοτικές ανάγκες ως ανώτερο σκοπό της ζωής του εργαζομένου .Τα χρήματα και τα πλούτη είναι όμως ο σκοπός του καπιταλιστή δια μέσω των οποίων εκβιάζει τον εργαζόμενο. Πώς μπορεί ο εργαζόμενος να μοιράζεται το ίδιο όραμα εξουσίας με τον εξουσιαστή του ; Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ταύτιση στόχων ταύτιση μέσων και διαφορά στον κάτοχο αυτών . Αριστερά σημαίνει συμμετοχή των εργαζομένων στον σχεδιασμό της ζωής τους μέσα από την εργασία η οποία δεν γίνεται μπούμερανγκ εναντίον του εργαζομένου όπως στο καπιταλιστικό σύστημα καθώς ο παραγωγός γίνεται θύμα της παραγωγής του διότι αυτή ενώ του χρειάζεται του αφαιρείται και γίνεται σκλάβος της αναδιανέμητης αυτής παραγωγής . Η διαφήμιση και η καλλιέργεια της αμάθειας , του χαμηλού επιπέδου και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς προδίδουν την καπιταλιστικής εμπνεύσεως συνθηματολογία της ψευτοαριστεράς. Η αντίσταση στην εξουσία δεν προέρχεται από την έλλειψη οικονομικών αγαθών αλλά από την έλλειψη ελευθέρων επιλογών εντός του καπιταλιστικού συστήματος πλύσης εγκεφάλου δια του βομβαρδισμού της τηλεοπτικής διαφήμισης η οποία μάλιστα δεν φορολογείται ή φορολογείται γελοιωδώς . Το δεύτερο κόλπο του καπιταλισμού για να εξουθενώσει την γνήσια αριστερά ήταν η καλλιέργεια του Υπερκαταναλωτισμού . Ο εργαζόμενος παγιδεύεται στην έντεχνα οργανωμένη υπεραφθονία και εγκλωβίζεται στις τεχνητές κρίσεις που εξ ορισμού γεννιούνται στο καπιταλιστικό σύστημα το οποίο είναι το σύστημα των αναλώσιμων άψυχων και έμψυχων υλικών . Η ψευτοαριστερά συνθηματολογεί μόνο για υλικά αγαθά και διόλου για την παρουσία μιας αυτόφωτης προσωπικότητας του εργαζόμενου . Είναι λοιπόν ένα έρεισμα του καπιταλισμού και η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος και γι' αυτό το λόγο η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ διαχωρίζει τη θέση της από τα λαϊκίστικα ψευτοαριστερά κινήματα και κόμματα του μακιαβελικού καπιταλισμού .

ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ

2009-03-12T09:13:00.000-07:00

Από τον περασμένο Δεκέμβριο μέχρι σήμερα παγιώθηκε μια αντικοινωνική συμπεριφορά η οποία τείνει να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας όπως και ο χουλιγκανισμός : Τα σπασμένα τζάμια των γραφείων των συνδέσμων των αντίπαλων οργανωμένων οπαδών , τα κατεστραμμένα αυτοκίνητα και η αναταραχή που συνεπάγονται οι επιθέσεις ομοιάζουν και πιστοποιούν την ανοχή της κοινωνίας (και της αστυνομίας) απέναντι στην πάγια ,τώρα πια, δράση των κουκουλοφόρων . Πως εξηγείται όμως αυτή η περίεργη ανοχή και ποιες επιπτώσεις έχει στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος ; Ο λόγος που οι αρχές επιτρέπουν την “αναρχική” δράση που μόνο συμβολικό χαρακτήρα έχει είναι η εκτόνωση των αναρχοαυτόνομων αντιεξουσιαστών που έτσι πιστεύουν ότι πλήττουν το κατεστημένο και η αποφυγή της οργανωμένης αντίδρασης σε αυτό το κατεστημένο το οποίο νομιμοποιώντας την ψευτοαριστερά στην ουσία την εξαστικοποίησε και την έκανε συνεργάτη αλλά και ενίοτε και συνεργό της . Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ελπίζουν πως οι καταστροφές θα υποχρεώσουν το σύστημα στην καταξίωση της εργασίας και του εργαζόμενου και όχι του κεφαλαίου και των κεφαλαιοκρατών .Το αντίθετο συμβαίνει : ο απλός εργαζόμενος ο τρομοκρατημένος για τη θέση του βλέπει την ηθική νομιμοποίηση των αγώνων του να καταρρακώνεται και των κίνδυνο της απώλειας της δουλειάς του να αυξάνεται . Και ταυτοχρόνως ο εργαζόμενος αποδυναμώνεται ιδεολογικά καθώς αποπροσανατολίζεται από την πραγματική αντικοινωνική συμπεριφορά : τη Διαφθορά ! Σύμφωνα με τον αστικό νομικό ορισμό η διαφθορά είναι αντικοινωνική συμπεριφορά . Άρα η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη διαφθοράς δεν μπορεί να οδύρεται για τους θρυμματισμένους υαλοπίνακες κάποιων βιτρινών με λάιφ στάιλ προϊόντα καταστημάτων που ανήκουν σε ανθρώπους που στηρίζουν εκλογικά και ιδεολογικά την διαφθορά δηλαδή την αντικοινωνική συμπεριφορά . Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καταδικάζει την υποκρισία του διεφθαρμένου συστήματος και τους περίεργους εναγκαλισμούς των αντιεξουσιαστών με λεφτά και των αντιεξουσιαστών χωρίς λεφτά .

Ο Επαναστατημένος δεν είναι αντιγραφέας του τυράννου

2008-12-15T11:20:00.000-08:00

Δύο είναι οι βασικότερες κατηγορίες ανθρώπων που δεν μπορούν να κάνουν επανάσταση : Οι βλάκες και οι ευτυχισμένοι . Η πρώτη κατηγορία είναι αυτονόητο πως ούτε την γνώση έχει ούτε την αντίληψη της αναγκαιότητας μιας επανάστασης . Η δεύτερη όμως ενώ καταλαβαίνει την στρεβλή λειτουργία του συστήματος δεν θέλει . Και δεν θέλει διότι ο τρόπος ζωής της είναι αυτό που την κάνει ευτυχισμένη . Τους ονομάζουμε κλασικά συντηρητικούς . Η άρχουσα τάξη είναι αυτή που επιβάλλει τα πρότυπα ζωής ως αξία με διττή σημασία για τον πομπό και για τους δέκτες . Η άρχουσα τάξη επιδιώκει και έχει καταφέρει να συντηρεί τον εαυτό της υποτάσσοντας τις ασθενέστερες τάξεις εντάσσοντάς τες στον μηχανισμό παραγωγής οικονομικών αγαθών και υπηρεσιών τον οποίο διευθύνει και εποπτεύει . Οι αρχόμενοι δεν μπορούν παρά να δώσουν υπόσταση στον μηχανισμό παραγωγής πλούτου και να τον αναπαράγουν εκόντες άκοντες γιατί έτσι συντηρούνται και οι ίδιοι . Το ζήτημα της επανάστασης προϋποθέτει μια διπλή ταξική μεταβολή υπέρβασης από τους αρχόμενους και αυταπάρνησης από τους άρχοντες . Και οι δύο προσπάθειες είναι δύσκολες αλλά η αυταπάρνηση είναι δυσκολότερη . Ο συχνότερος τρόπος αυταπάρνησης είναι η παρακμή . Έχουμε λοιπόν στην Ελλάδα τέτοιες προϋποθέσεις ; Όχι . Η εύθραυστη ισχύς της άρχουσας τάξης είναι αρκετά ισχυρή και ανθίσταται στην ανύπαρκτη αυθυπέρβαση των αρχόμενων τάξεων . Η μάζα έχει μάθει να θέλει αυτό που έχει η άρχουσα τάξη . Να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Η αδίστακτη εκμετάλλευση και η ανάλγητη εξουσία επί των εργαζομένων δεν καταδικάζεται στην ουσία της αλλά στην εφαρμογή της . Δεν πολεμιέται επί της αρχής της αλλά μόνον όταν στρέφεται εναντίον μιας τάξης (λαϊκής). Η Επανάσταση γίνεται πρώτα εντός μας και έπειτα στην κοινωνία . Ο Επαναστατημένος δεν είναι αντιγραφέας του τυράννου .

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ

2008-12-11T05:02:00.000-08:00

Η Κοινωνία είναι ένα εργοστάσιο που παράγει πολίτες. Η ποιότητα των πολιτών δεν είναι ίδια ούτε στο εσωτερικό της ούτε σε σύγκριση με άλλες κοινωνίες . Η ποιότητα του πολίτη χαρακτηρίζει την παιδεία του και η κοινότητα των αξιών που έχουν εσωτερικεύσει οι πολίτες μιας κοινωνίας αποτελούν τον πολιτισμό αυτής της κοινωνίας . Η σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία που έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας χρηματοοικονομικά εξαρτημένης κοινωνίας .Είναι μια κοινωνία που λειτουργεί με πρώτο κινούν τις κεφαλαιακές μεταβιβάσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση (τα περίφημα πακέτα) . Αυτή η εισροή κινητοποιεί την κρατική μηχανή η οποία διαμοιράζει τα εισερχόμενα κεφάλαια και χρηματοδοτεί την τοπική οικονομία μέσω της Ζήτησης . Συνώνυμη της ζήτησης είναι η εμπορική κατανάλωση την οποία τονώνει και διογκώνει η εμπορική διαφήμιση . Η ποιότητα όμως της κατανάλωσης δεν βασίζεται στην αυτόχθονα παραγωγή πλην των ευνόητων υπηρεσιών αλλά σε έτοιμα εισαγόμενα προϊόντα άλλων οικονομιών δημιουργώντας ένα τεράστιο ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο . Όλα εισάγονται ξεκινώντας από τις κοινοτικές ενισχύσεις έως τον ακριβό εξωτερικό δανεισμό για να συνεχιστεί αυτό με τα εμπορεύματα ακόμα και έμψυχα (αθλητές) . Η ελληνική οικονομία είναι μια παρασιτική οικονομία και τα οικονομικά υποκείμενα σχηματίζουν μια πυραμίδα στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η περίφημη Διαπλοκή . Ο κρατικός μηχανισμός ισχυρός άμεσα και έμμεσα με το 70 % του ελέγχου της οικονομίας περιορίζεται στην διανομή του παραγόμενου προϊόντος με γνώμονα την ισχύ της Ανώτατης Διαπλοκής αλλά και της μικρότερης των συνδικάτων των κρατικών υπαλλήλων . Η Ελλάδα διάγει βίο ευτυχή ή δυστυχή επί τη βάση της πιστοληπτικής της φερεγγυότητας . Κι αυτή καθορίζεται κυρίως από την πολιτική της αξιοπιστία και τους συσχετισμούς της διεθνούς σκηνής . Η Επανάσταση την οποία κάποιοι προφητεύουν και κάποιοι εύχονται δεν μπορεί να μην έχει ως στόχο το τέλος του παρασιτισμού . Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία .

Ξεκινά η ΑΛΛΑΓΗ

2008-12-08T06:24:00.000-08:00

Οι δυνάμεις καταστολής του Ελληνικού Κράτους έδειξαν για μια ακόμη φορά το αρρωστημένο τους πρόσωπο σε μια ανύποπτη στιγμή. Ένα αθώο θύμα πληρώνει τις επιλογές ενός συστήματος πολιτικού και οικονομικού το οποίο γεννήθηκε με την μεταπολίτευση και σύντομα διαμόρφωσε μια φυσιογνωμία ψευτοαριστερής , ψευτοσοσιαλιστικής , ψευτοεργατικής ψευτοδημοκρατίας . Τα αίτια του φονικού δεν είναι αυτά που φαίνονται . Το έγκλημα προφανώς δεν έγινε κατ' εντολή αλλά η εντολή διαφαίνονταν στον ορίζοντα και ήταν ζήτημα συγκυριών και συμπτώσεων ώσπου να πραγματοποιηθεί . Η χώρα μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών δεν πέρασε στην Δημοκρατία όπως τεχνηέντως και δημαγωγικά διατείνονται οι επικαρπωτές της ψευτοαντίστασης κατά της χούντας . Γεννήθηκε μια μεταπολιτευτική ιδεολογία πάνω στην οποία στηρίχθηκε η Νέα Ολιγαρχία της εκμετάλλευσης του λαού αλλά με τρόπο σατανικότερο . Οι αυτοαποκαλούμενοι αντιστασιακοί κατά της χούντας μετατρέπονται σε φρουροί της λαοκρατίας την οποία πολεμούν οι δεξιοί κρυπτοχουντικοί . Έτσι όσοι τολμούν να αντιτάσσουν επιχειρήματα κατά της ασύδοτης διακυβέρνησης ή κατά των προνομίων δήθεν του λαού βάλλουν κατά της Δημοκρατίας και ευαγγελίζονται από συντηρητικές έως απολυταρχικές μορφές διακυβέρνησης . Οι μόνοι εκπρόσωποι της δημοκρατίας είναι όσοι διαδηλώνουν την αντιεξουσιαστική τους διάθεση και όσοι την αποδεικνύουν με πράξεις απειθαρχίας και βανδαλισμούς . Είναι μια ''ιερή'' κάστα , ένα είδος καλόπαιδων κατά το καλόγηρων που συντηρούν όπως οι τελευταίοι την αγιορείτικη παράδοση έτσι και τα καλόπαιδα έχουν τον ιερό τους τόπο και το παρελκόμενο άβατόν τους. Και έτσι υφαίνεται ο καμβάς μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται με παρόμοια επεισόδια . Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καταδικάζει την βία και πολύ περισσότερο την βία που ασκείται εν ονόματι ιδεοληψιών που είναι κατασκευές της άρχουσας εκμεταλλευτικής τάξης για να δικαιολογήσει την δική της μεταπολιτευτική καταδυνάστευση των εργαζομένων . Τα αθηναϊκά άβατα είναι στην υπηρεσία της μεταπολιτευτικής ολιγαρχίας ή Διαπλοκής και την εξυπηρετούν ως ιδεολογικά και ψευτοηθικά ερείσματα στις αντιπατριωτικές δηλαδή αντεργατικές πολιτικές τους . Δεν υπάρχει στην περίπτωσή μας εκδήλωση αναρχίας αλλά επιβεβαίωση συναρχίας καλά δομημένων παρακρατικών δήθεν υπερδημοκρατών στην υπηρεσία του εαυτού τους. Είναι το βαθύ κράτος της Αόρατης Αρχής που δεν είναι παρά η μεταπολιτευτική χούντα της διαπλοκής πλουταίνουσα με τις επιδοτήσεις της Ευρώπης . Όχι στην διαπόμπευση της ελευθερίας των εργαζομένων και των αγώνων τους για δικαιοσύνη και καλλιέργεια , από εγκληματικές διαδηλώσεις εν ονόματι κάποιου αθώου και τραγικά χειραγωγούμενου παιδιού .

Προμελετημένα εγκλήματα στο Πέραμα

2008-07-25T10:12:00.000-07:00

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ διατρανώνει την οργή της για την τραγωδία στο Πέραμα . Η καταδίκη των παράνομων εργασιακών σχέσεων και συνθηκών και τα κροκοδείλια δάκρυα του δικομματισμού αλλά και η καιροσκοπική εκμετάλλευση των ''αριστερών '' για να δικαιολογήσουν την κρατικοδίαιτη νωθρότητα (διότι το σύστημα νοσεί και αυτό είναι ο Κρατισμός και όχι μόνο ο καπιταλισμός) δεν αρκούν . Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά εντοπίζει την αιτία των γεγονότων αυτών στην βεβαιότητα των δραστών για τη διάχυση των ευθυνών τους, τον μειωμένο καταλογισμό ευθυνών και την ελαχιστοποίηση της ποινής τους μέσα από απαράδεκτους νομικίστικους συμψηφισμούς και συμπύκνωση ποινών . Εάν πάψουν οι επιτήδειοι να γνωρίζουν εκ των προτέρων την απαλλακτική ποινή τους τότε αυτά τα "ατυχήματα" θα πάψουν να είναι προμελετημένα εγκλήματα για τα οποία πρώτα προετοιμάζουν την ''αθωότητά '' τους και μετά εκτελούν το έργο τους . Σε αυτό ακριβώς έγκειται η αστική ταξική ευθύνη του συστήματος .

ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

2008-03-30T13:26:00.000-07:00

Δεν μας προκαλεί έκπληξη η στάση των ψευτοαριστερών πολιτικών σχηματισμών της χώρας μας στο ζήτημα της πώλησης μετά του management του Ο.Τ.Ε. Η οργισμένη τους λεκτική αντίδραση είναι εκδήλωση της απόγνωσής τους για '' την Αλεξάνδρεια που φεύγει" . Όταν τα ψευτοαριστερά κόμματα θέλουν να ταυτίσουν την εργασία , τα εργασιακά δικαιώματα και την οικονομία της χώρας με το Κράτος-Δημόσιο ενώ γνωρίζουν τόσο καλά πως η χώρα '' ανήκει στη Δύση '' δηλαδή σε ένα Κεφαλαιοκρατικό σύστημα το οποίο δεν μπορούν να αλλάξουν παρά με δύο τρόπους : δια των εκλογών και της Επανάστασης γι' αυτό τότε πρέπει να γίνεται κανείς καχύποπτος για τις οιμωγές τους . Τώρα θυμήθηκαν την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα των ελληνικών Διοικήσεων αυτών των επιχειρήσεων ; όταν οι εταιρίες αυτές αποτυγχάνουν στον ανταγωνισμό επειδή σκοπός τους είναι όχι η κερδοφορία και η ανάπτυξή τους αλλά το βόλεμα των μελών της ψευτοαριστερής νομενκλατούρας τότε σιωπούν . Αλλά η εθελοτυφλία τους είναι πασίγνωστη. Οι μεγάλες επιχειρήσεις του Δημοσίου έχουν μεγάλες δυνατότητες για τις κλαδικές και όχι για τον τόπο . Πόσο γελοίοι γίνονται όταν σκούζουν σπαραξικάρδια σε ερμηνεία μελοδραματικού ρόλου χειρίστου είδους για τον "αφελληνισμό" των επιχειρήσεων !!! Αλλά έχουν το δίκιο τους διότι Έλληνας είναι ο διορισμένος Έλληνας . Με τέτοια λογική και επιχειρηματολογία δείχνουν σε όλους ότι τα εργασιακά δικαιώματα ταυτίζονται με τα στενά συντεχνιακά συμφέροντα που εκφράζονται μέσα από τις κομματικά ελεγχόμενες σωματειακές τους ενώσεις . Εργασιακά δικαιώματα έχουν όλοι και το βασικό επιχείρημα της δήθεν κεντροδεξιάς διακυβέρνησης εκεί ακριβώς στηρίζεται : Η ανάπτυξη του κύκλου εργασιών δημιουργεί τις προϋποθέσεις για νέες επενδύσεις και εξασφάλιση της εργασίας και των αποδοχών .Δεν θα απολυθούν οι ικανοί παρά μόνον οι ανίκανοι οι οποίοι στα μάτια της κοινής γνώμης είναι οι κομματικά διορισμένοι . Εμείς λέμε δυνατά όχι στις απολύσεις αλλά και όχι στον διαχωρισμό των εργαζομένων σε προνομιούχους της κομματοκρατίας και σε απόκληρους του κομματικού παρακράτους . Δεν λένε οι ψευτοαριστεροί της σέχτας του κρατικισμού πως ο αφελληνισμός δεν σημαίνει παρά απολύσεις και έτσι αφήνουν σκόπιμα να εννοηθεί πως γίνεται αρπαγή πλούτου και ληστεία και πως η εταιρία θα στραφεί εναντίον της ίδιας της της εταιρικής έδρας ! πράγμα ανόητο , φτηνό και εξ ορισμού αντίθετο στη δυναμική (ιμπεριαλιστική άλλωστε) φύση των καπιταλιστικών μονάδων . Ας μην μιλήσουμε για τις συνθήκες εργασίας οι οποίες είναι καπιταλιστικά εγγυημένες από παρελθόντες αγώνες . Παίζουν χονδροειδώς με τις λέξεις και τον αφελληνισμό τον ταυτίζουν με τον κρατικισμό. Ο πατριωτισμός είναι ολιστική έννοια και δεν χωράει διακρίσεων , είναι σαν την αγάπη των γονιών ακέραια και άδολη . Τα άλλα είναι απλώς καιροσκοπισμός και ατυχή επικοινωνιακά κόλπα σταλινικής μεθοδολογίας .

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ

2008-03-27T13:24:00.000-07:00

Οι λέξεις δεν μιλάνε από μόνες τους . Χρειάζονται δύο πλευρές για να υπάρξει νόημα . Η σχέση αυτή είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων στους ρήτορες και τους σοφιστές . Κάποιες λέξεις έχουν πολλές σημασίες άλλες κυρίαρχες και άλλες δευτερεύουσες . Η λέξη λαός και το παράγωγο λαϊκός έχουν υποστεί μια τεράστια χρήση και πολλές φορές κατάχρηση από τους κάθε είδους ρήτορες . Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά ξεκαθαρίζει πως η λέξη εργατικός-η-ο έχει την αντίθετη σημασία από την λέξη λαϊκός όπου οι δημαγωγοί κατάφεραν να ταυτίσουν τον ιδεώδη κοινωνικό τύπο με ό,τι ποιο ευτελές κοινωνικά υπάρχει . Η προπαγανδιστική ανάγκη να συνεγείρουν τα πλήθη εξύψωσε τις ατέλειες σε αρετές ! Εμείς αντίθετα πιστεύουμε πως ο εργαζόμενος δεν είναι ένα απλό θύμα της εξουσιαστικής βίας και τρομοκρατίας αλλά κάτι περισσότερο : είναι εσκεμμένα και μεθοδικά λαϊκός δηλαδή τόσο αλλοτριωμένος που επιθυμεί μόνο την ευτέλεια και μισεί θανάσιμα την πνευματική και αισθητική καλλιέργεια . Οι ψευτοσοσιαλιστές και οι δικτατορικές λαϊκές ουτοπίες διαστρεβλώνουν την σημερινή πραγματικότητα και σε συνεργασία επειδή συμπίπτουν τα συμφέροντά τους με τους καπιταλιστές προωθούν την έννοια του λαϊκού ως καταπιεσμένη αξία ! Η εργατική συνείδηση δεν είναι συνείδηση βάναυσης εργασίας (δουλεία) αλλά συνείδηση ανατροπής των σχέσεων εκείνων που παράγουν , συντηρούν και προάγουν την βάναυση εργασία σε βάρος της δημιουργικής εργασίας . Η οικονομία μιας κοινωνίας αντανακλά τις αξίες της και αναπαράγει τις πολιτικές δομές της(μηχανισμούς αποφάσεων). Μια κοινωνία με βάση την εργασία που καταξιώνει τον εργαζόμενο είναι το απελευθερωτικό ζητούμενο .

ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

2008-03-25T15:38:00.000-07:00

Η ανικανότητα του κυβερνητικού μηχανισμού αποκαλύπτεται όχι όταν το δηλώσει η αντιπολίτευση και γενικώς οι έχοντες συμφέρον μιας τέτοιας επιβεβαίωσης , αλλά όταν τελειώσουν τα ''ψέματα'' . Όταν δηλαδή στερέψουν οι επικοινωνιακές εμπνεύσεις . Τέλη Μαρτίου και 60 εστίες πυρκαγιών έχουν ανάψει στην χώρα μας μια μέρα όπου η θερμοκρασία είναι κάτω από τους είκοσι βαθμούς και η υγρασία πολύ υψηλή . Σε περιοχές χωρίς παραπλήσιες χωματερές και απερίσκεπτους αστούς περιηγητές .Όμως μια μέρα με 10 μποφόρ!!! Και το πιο συμπτωματικό η μεγαλύτερη εξ αυτών γινόμενη πυρκαγιά ανεξέλεγκτη ξεκίνησε την ώρα του λυκόφωτος ! Ποια ακραία καιρικά φαινόμενα μπορούν να δικαιολογήσουν την ανικανότητα για πρόληψη; Ποια ακραία ανικανότητα υποστηρίζει την δασική αποψίλωση ; Είναι προφανές ότι γνωρίζουν οι αρμόδιοι τον πραγματικό λόγο των πυρκαγιών και τον απωθούν στο υποσυνείδητό τους αντί να τον προβάλουν στην κοινή γνώμη . Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν πείθεται από την δήθεν έλλειψη πληροφοριών όταν τα διάφορα μυστικά (κομματικά) κονδύλια διασκορπίζονται για να κορέσουν την δίψα των κομματικών αρουραίων και όχι για την συλλογή στοιχείων περιβαλλοντικά σωτήριων . Γιατί θα πρέπει να το ομολογήσουν οι ιθύνοντες πως δεν είναι οι πυρκαγιές έργο των νεράιδων του δάσους αλλά των ελληνικών ζόμπι του σύγχρονου καταστροφισμού έργο σαδιστών που σίγουρα έχουν προστάτες υψηλά ιστάμενους . Ο μόνος σοβαρός λόγος απόκρυψης των ενόχων είναι πως με την αποκάλυψή τους το κακό θα είναι υπέρτερο της συγκάλυψής τους για το σύνολο της κοινωνίας . Αφού όμως δεν θέλετε να τους αποκαλύψετε τότε εξουδετερώστε τους όσο πιο "χριστιανικά" μπορείτε.

ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

2008-03-09T14:52:00.000-07:00

Το στρατήγημα της κρατικιστικής εξουσίας το οποίο θα έπρεπε όλοι οι εργαζόμενοι να το έχουν διαπιστώσει και διαπιστώνοντάς το να το έχουν καταγγείλει είναι ο διαχωρισμός σε εργαζόμενους του ιδιωτικού και του Δημοσίου . Η εξόφθαλμη αυτή ανισότητα βολεύει την κρατικοδίαιτη Διαπλοκή και καταδικάζει σε μόνιμη ανασφάλεια τους μεν και σε αναγκαστική συνέργια τους δε . Ο διαχωρισμός είναι ένας ήπιος διχασμός προσεχτικά και με μαεστρία ελεγχόμενος από τα βοηθητικά κέντρα της εξουσίας(κρατική διοίκηση και κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός). Λέμε διαχωρισμός επειδή και ορισμένοι ψευτοαριστεροί για να φανούν αρεστοί στους ιδιωτικούς υπαλλήλους κάνουν χρήση αυτής της λέξεως .Αλλά όμως με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να πετύχουν δύο στόχους .Πρώτον θέλουν να συγκαλύψουν την πραγματικότητα της αδικίας και να προλάβουν τυχόν αντιπαραθέσεις μεταξύ των εργαζομένων πράγμα που θα οδηγούσε σε σύγκρουση και κατά συνέπεια σε καταφανή καταδίκη του κρατικοδίαιτου Συστήματος της Διαπλοκής από ισχυρή μερίδα των πολιτών και δεύτερον αφήνουν να εννοηθεί πως αγωνίζονται για την πλήρη εξομοίωση των ιδιωτικών υπαλλήλων με αυτούς του Δημοσίου εν αναμονή πάντοτε της ολοκληρωτικής κρατικοποιήσεως της οικονομίας με την έλευση του Κομμουνιστικού Συστήματος . Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά δεν χωρίζει τους εργαζόμενους με κριτήρια συνεργαζόμενου με το αντεργατικό καθεστώς . Θέλουμε να γίνει κατανοητό ότι ο μηχανισμός της αντιδραστικής διάσπασης των εργαζομένων λειτουργεί με μεθόδους δωσιλογισμού .Όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να συνταχθούν στην αντίσταση κατά του ξενοκίνητου διχασμού και να μην παρασύρονται από τις σειρήνες ενός πρόσκαιρου ευδαιμονισμού . Ο εργαζόμενος δικαιούται επειδή είναι ο παραγωγός και όχι ο συνεργάτης / δωσίλογος της Διαπλοκής .

Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

2008-03-08T13:22:00.000-08:00

Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα διαπιστώνει την αύξηση της σκληρής εγκληματικότητας και της πιο επικίνδυνης μορφής της αυτήν για ΄΄ψύλλου πήδημα΄΄ . Και οι δημοσιογράφοι πιστοί στο λαϊκισμό τους διογκώνουν τα γεγονότα στιγμιαία για να τα ξεχάσουν αμέσως αφού στις φτηνές τους αναλύσεις εντοπίσουν τον ένοχο που είναι βέβαια η ελλιπής αστυνόμευση ! Η κοινωνιολογική πραγματικότητα βγάζει μάτια ! Η αιτία αυτού του φαινομένου είναι ο εξαμερικανισμός της νεοελληνικής κοινωνίας . Δεν μπορεί κάποιος να ζητάει τα ΄΄αγαθά ΄΄ του καπιταλισμού χωρίς τα επακόλουθά του .Ισχύει εδώ το ΄΄ ου γαρ έρχεται μόνος ΄΄. Τα γιγαντιαία τζιπ συνοδεύονται από γκανγκστερικές μεθόδους και συμμορίες , η ιερότητα του χρήματος από την αποϊεροποίηση της ανθρώπινης ζωής . Η εργασία παραχωρεί την θέση της στον εκβιασμό και στην ηθική νομιμοποίηση της κλοπής : “έτσι κάνουν όλοι” . Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά θεωρεί την ευθύνη των ΜΜΕ μεγάλη και συνειδητή διότι το σύστημα των ιδιοκτητών της ενημέρωσης έχει στηρίξει την άτυπη αλλά ουσιαστική εξουσία του στην πλύση εγκεφάλου , μέσω των διαφημίσεων , του εξαμερικανισμού. Η κυβέρνηση στηρίζει αυτή την ιδεολογία μηδενίζοντας το φορολογικό κόστος των τηλεοπτικών διαφημίσεων και έτσι πετυχαίνει σε δύο ταμπλό : Την τόνωση του αμερικανικού καταναλωτισμού και την οικονομική ενίσχυση του ίδιου του Συστήματος . Η αντίσταση στην κρατικο-καπιταλιστική υποδούλωση περνάει μέσα από την διεκδίκηση για τους εργαζομένους της αύξησης της φορολογίας των διαφημιστικών σποτ υπέρ των καταναλωτικών κινημάτων .

ΟΙ ΦΕΝΤΑΓΙΝ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΤΩΝ

2008-03-07T09:21:00.000-08:00

Η Μεταπολίτευση ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της ! Αλλά ολοκλήρωση δεν σημαίνει τέλος.

Σημαίνει εμπέδωση και συντήρηση του κεκτημένου. Έτσι, οι φενταγίν του εκδοτικού κατεστημένου, οι καλοί δημοσιογράφοι τώρα που ο χώρος τους αποκαλύφθηκε ως ο κατεξοχήν υποστηρικτής της εν λόγω χούντας (βλέπε Διαπλοκής) αρνούνται να προσχωρήσουν στο χώρο των εργαζομένων διότι ευελπιστούν να συμπεριληφθούν στις τάξεις των ΄΄ εκδοτικών αυλικών ΄΄ .

Μη πει κανείς ότι ΄΄ ισοπεδώνουμε τους πάντες ΄΄ . Η περίπτωση του ασφαλιστικού είναι πασίδηλη μαρτυρία. Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά προτείνει μιαν αυτόνομη συλλογική διοίκηση των εφημερίδων και των ΜΜΕ στον ενημερωτικό τους ρόλο με εκλογή από την δημοσιογραφική βάση της Διοίκησης ως πρώτο βήμα για την απεξάρτηση από την Χούντα των Εκδοτών . ΟΧΙ στα δημοσιογραφάκια ελεύθερους σκοπευτές οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία των καπιταλιστών ενάντια στην αφύπνιση των δημιουργικών δυνάμεων των υγιών εργαζομένων!

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

2008-03-06T03:14:00.000-08:00

Η Επανάσταση ήταν το τελικό αίτιο των εργατικών κινημάτων των προηγούμενων αιώνων . Και μόνο η λέξη ''αιώνας'' αρκεί για να αισθανθεί κάποιος το μέγεθος και την τύχη της προσπάθειας αυτής . Ποια είναι όμως σήμερα η ουσία μιας τέτοιας παρωχημένης έννοιας ; Ποιο περιεχόμενο μπορεί κανείς να δώσει σε μια οργανωμένη προσπάθεια των εργαζομένων ; Ο εχθρός ήταν άλλοτε το αφεντικό , ο εργοδότης , ο κεφαλαιοκράτης , οι μηχανισμοί παραπλάνησης(εκκλησία) κτλ. Σήμερα ο μεγάλος εχθρός δεν προκαλεί τόση απέχθεια που να ατσαλώνει τη θέληση του εργαζόμενου σε μια πάλη χωρίς συμβιβασμό . Στη χώρα μας το ιδεώδες είναι το βόλεμα στο Δημόσιο . Όμως ένα Δημόσιο παρασιτικό και αντιδημιουργικό που μοιράζει τα ευρωπαϊκά πακέτα και τα κρατικά δάνεια προς όφελος των εργαζομένων που απαρτίζουν το σύστημα . Ο εργαζόμενος με την καταναλωτική συνείδηση και τα φτηνά ιδανικά είναι ένα καπιταλιστικό κατασκεύασμα περισσότερο ανθρωποειδές και λιγότερο ελεύθερος πολίτης . Αν οι μεγάλες λέξεις σήμερα δεν προκαλούν δέος αλλά μάλλον μειδίαμα τότε ας μιλήσουμε όχι για ανάγκη επανάστασης αλλά για ανατροπή του κυρίαρχου εργοδοτικού και αλλοτριωτικού Συστήματος . ΑΝΑΤΡΟΠΗ του κρατικού αντιδημιουργικού παρασιτικού συστήματος . Το κράτος είναι τόσο μεγάλο όσο είναι το μεγαλείο των εργαζομένων και όχι η κοιλιά τους .

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

2008-03-05T13:52:00.000-08:00

Ο καπιταλισμός εδραιώθηκε στις αγγλοσαξονικές και γερμανικές χώρες για δύο λόγους βασικούς σύμφωνα με τους σημαντικότερους κοινωνιολόγους . Πρώτον διότι είναι υλόφρων καταναλωτισμός και δεύτερον επειδή προκαλεί τον διαιρετικό ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων. Οι ψυχολογικοί λοιπόν λόγοι και οι ανθρωπιστικοί κατ'επέκταση είναι η βάση της καπιταλιστικής προπαγανδιστικής στρατηγικής επιτυχίας αυτού του οικονομικού συστήματος . Ο πλούτος παράγεται από την εργασία των πολλών σύμφωνα όμως με το σχέδιο των καπιταλιστών . Και ο ρόλος της εργασίας είναι διττός .Πρώτον η εργασία παράγει προαποφασισμένα αγαθά και δεύτερον αμείβεται άνισα . Αυτό είναι το βασικό στρατήγημα του καπιταλιστή για να διασπάσει τους εργαζόμενους Το εργατικό κίνημα δεν πρέπει να αγνοεί την πάγια αυτή τακτική. Μια άλλη φαινομενικά παράδοξη τακτική των καπιταλιστών είναι η ένταση της εργασίας Ο καπιταλιστής εργάζεται εντατικότερα από τους απλούς εργαζόμενους τουλάχιστον στο πρώτο στάδιο της επιχείρησης όταν αυτή είναι αναπτυσσόμενη (Obsession). Η ανεργία ή η χαμηλή παραγωγικότητα ή η ελεγχόμενη παραγωγικότητα είναι η μέθοδος συντήρησης του συστήματος και οι μισθολογικές διαστρωματώσεις της εργασίας οι συνέταιροι -συνεργάτες του καπιταλιστή που θέλει να διατηρήσει τα κεκτημένα . Μια άλλη δυσκολία είναι ο πληθωρισμός .Μεγαλύτερες αμοιβές σημαίνει μεγαλύτερη κατανάλωση , όμως πάγωμα μισθών σημαίνει συντήρηση της εκμετάλλευσης .Αυτή η αντίθεση είναι η δυσκολία που πρέπει να ξεπεραστεί στην λαϊκή συνείδηση . Μια ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ όμως δεν μπορεί να συντηρεί τις καπιταλιστικές μορφές κατανάλωσης . Αυτός είναι ο βασικός λόγος αυτοϋπονόμευσης του εργατικού κινήματος . Η υπέρβαση των μορφών αυτών προϋποθέτει έναν νέο εργατικό ανθρωπισμό στη θέση του αστικού ψευτοανθρωπισμού των κοινωνικών διακρίσεων και του κοινωνικού δαρβινισμού . Η εργασία δεν είναι μια φυσική παραγωγή όπως η αγροτική . Είναι μια διαδικασία πολιτικών -πολιτιστικών αποφάσεων που ικανοποιούν το σύνολο της κοινωνίας . Αυτό στην ιστορία της κοινωνικής πάλης ονομάστηκε ουτοπία με την αρνητική σημασία της αποθάρρυνσης της δημιουργικότητας και της ενίσχυσης του μηδενισμού . Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά είναι μια αριστερή και ουσιαστικά ανατρεπτική αλλαγή του μηδενιστικού κατεστημένου υπέρ του ανθρώπου -εργαζόμενου -πνευματικού -και -συναισθηματικού όντος , πρωτίστως δημιουργού πολιτισμού με κέντρο τις ανώτερες αξίες της συλλογικότητας και της αγωνιστικότητας .

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

2008-03-04T13:49:00.000-08:00

Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα αποδείχτηκε μια επιχείρηση διορισμών στο Δημόσιο για να εξασφαλίσουν εργασία με σταθερές αμοιβές οι υποαπασχολούμενοι του ιδιωτικού τομέα (κυρίως οικοδομικά και αγροτικά επαγγέλματα) και να τονώσουν την κοινωνική αλληλεγγύη . Το Δημόσιο αυτό καθ'εαυτό όμως είναι ένας μη παραγωγικός τομέας .Έτσι οι ξένες μεταβιβάσεις κονδυλίων της Ε.Ε. και ο δανεισμός υπήρξαν οι πηγές χρηματοδότησης αυτού του κεϋνσιανού μοντέλου ανάπτυξης το οποίο συμπλήρωναν οι κοινωνικοποιήσεις των διαφόρων προβληματικών επιχειρήσεων. Ποιο ήταν όμως το αποτέλεσμα αυτής της μαζικής εισβολής υπαλλήλων στο Δημόσιο; Η διόγκωση του κρατικοδίαιτου συστήματος και ο ευτελισμός της πραγματικής εργασίας υπέρ ενός είδους παρασιτικού εισοδηματισμού . Ο εργαζόμενος έπαψε να εκτιμά την εργασία και άρχισε να την αντιλαμβάνεται ως επιμίσθιο κομματικοφροσύνης . Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα κατέστρεψε την εργασία διαστρέφοντάς την από κοινωνική συμβολή σε κρατικο-κομματική καταβολή επιδόματος . Η Εργατική Προοδευτική Αριστερά εντοπίζοντας την συστηματική παραχάραξη της έννοιας ΄΄εργασία΄΄ από τους σοσιαλιστές (προσπάθεια για να πληγεί το κεφάλαιο και η ιδιοκτησία) διαβλέπει την ταυτόχρονη απαξίωση του εργαζόμενου ως παραγωγικού και επι-κοινωνιακού όντος . Η απελευθέρωση του εργαζόμενου και η εξύψωσή του σε προσωπικότητα είναι το ζητούμενο στην κοινωνική μάχη ενάντια στις δουλοκτητικές μορφές παραγωγής . Ο σοσιαλισμός υποβίβασε τον εργαζόμενο σε επαίτη του κομματικού κομισάριου και σε χαζοχαρούμενο φλύαρο καταναλωτή των εισαγόμενων γκάτζετ . Επιθυμούμε τον επαναπροσδιορισμό της εργασίας ως σημείο ανύψωσης του εργαζόμενου σε προσωπικότητα και όχι σε μονάδα ενός πέι ρολ . Η δυνατότητα επιλογής εργασίας όχι για την εργασία (βλέπε αμοιβή) αλλά συμβολή στις επιλογές μιας κοινωνικής αξιολογίας πολιτισμού στην ιεράρχηση της οποίας συμμετέχει και ο εργαζόμενος επειδή συμμετέχει στο νευραλγικότερο σημείο της πολιτικής δηλαδή την πρόταση αξιών που συνιστούν το ευ ζην των εργαζομένων . Οι ψευτοσοσιαλιστές θέλουν δουλειές αλλά όχι για να δουλεύουν : απλά για να πληρώνονται !

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2007-12-02T14:29:00.000-08:00

Την Ελληνική Κοινωνία σε παρακμή και απάθεια οδήγησε το πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης. Η πανθομολογούμενη και αδιαμφισβήτητη αυτή διαπίστωση δεν ακολουθείται από καμιά πρόταση διεξόδου. Και αυτό βεβαίως δεν εκπλήττει κανένα. Είναι προς το συμφέρον της συνασπισμένης κομματοκρατίας το αδιέξοδο. Η ελληνική κοινωνία έντεχνα αποκτηνωμένη και χειραγωγημένη παρακολουθεί ναρκωμένη τον ολοκληρωτικό απανθρωπισμό της. Η κρίση αυτή από κοινωνική κρίση παραπέμπει σε ηθική κρίση και σε χρέος ηθικής απονομής δικαιοσύνης. Δικαιοσύνης για τους τηλεσκλάβους. Αυτό μας αναγκάζει να εφαρμόσουμε μια νέα κοινωνική πρόταση. Η πρόταση αυτή εδράζεται σε τρία θεμελιώδη επαναστατικά και δημιουργικά στοιχεία που η συσκότιση της ορθής σημασίας τους αλλοτρίωσε την ουσία του κοινωνισμού και τον οδήγησε αρχικά σε καλυμμένο και στην συνέχεια σε καταφανή κανιβαλισμό. Εργατική είναι η πρόταση με την ορθή σημασία της λέξεως όταν λαμβάνει υπ'όψιν και τον εργαζόμενο και την εργασία. Προστασία του εργαζόμενου αλλά και προστασία της εργασίας. Ο επαίσχυντος πλαστογράφος του κοινωνικού κινήματος ψεύτοσοσιαλισμός αποσυνέδεσε τον εργαζόμενο και από την εργασία και από το έργο του συνδέοντάς τα με την απαίτηση για μισθό!!! Αυτό είχε ως συνέπεια την τερατογένεση του εργαζόμενου-εισοδηματία ή αλλιώς ένα είδος εργατοσυνταξιούχου. Η καπηλεία εκ μέρους των σοφιστών σοσιαλιστών της υποχρέωσης στην δυνατότητα εργασίας είχε και ως άλλη συνέπεια την δημιουργία ανεργίας διότι η αντιπαραγωγικότητα ισοδυναμεί με μηδενικό έργο. Προοδευτική είναι η πρόταση ορθώς σημαινόμενη όταν την αποσυνδέσουμε από τα μοντέλα ανάπτυξης με χρονογεωγραφικούς όρους και την διασαφηνίσουμε ως προς το περιεχόμενό της . Δεν είναι πρόοδος η αντιγραφή του σύγχρονου δυτικού ταξικού μοντέλου εκμετάλλευσης (εκσυγχρονισμός) σε αντιδιαστολή με το μεσαιωνικό και πελατειακό σύστημα. Προοδευτική είναι η κοινωνία που αναπτύσσει τις δυνατότητες δημιουργικότητας από τον εργαζόμενο ενός κοινωνικού προτύπου πολίτη το οποίο θα αυτοπροστατεύεται σεβόμενος την εργασία επιζητώντας πρωτίστως την ικανοποίηση των βασικών στοιχείων του ελεύθερου πολίτη δηλαδή την ασφάλεια και την πνευματική καλλιέργεια .Ο προοδευτικός πολίτης τότε είναι σε θέση να απελευθερωθεί από την εξάρτηση του πολιτικού τοξικομανούς και του πρωτόγονου θρησκευτικομαγικού τύπου πολίτη. Τότε είναι προοδευτικός διότι αυτόνομος. Αριστερή είναι η πρόταση όταν εναντιώνεται σε κάθε μορφή ωμής ή ήπιας εκμετάλλευσης και δεσποτισμού των εργαζομένων. Η χειραγώγηση και οι ποικίλες μορφές ψυχολογικού καταναγκασμού και προπαγάνδας , οι εξαγορές συνειδήσεων και ο φανατισμός της αδρεναλίνης είναι όπλα που στρέφονται κατά της κοινωνίας ως σύνολο ανθρώπων .Η απόδειξη επιτυχίας της ισχύος της κανιβαλιστικής απάνθρωπης άρχουσας τάξης, εκφράζεται με την υποσυνείδητη αποδοχή ενός μοντέλου “του ζητιάνου” από μέρους της αποχαυνωμένης , τρομοκρατημένης , αμαθούς και ανασφαλούς κοινωνίας. Εργατική Προοδευτική Αριστερά είναι η πρόταση που αναζωπυρώνει την δημιουργική αντίσταση στις προμελετημένες πρακτικές υποδούλωσης. Η πρόταση διεξόδου είναι ουσιαστική έκφραση με μέλλον διότι οι ψευτοκοινωνικές προτάσεις που μέχρι τώρα γνωρίσαμε δεν αντιπροτείνουν παρά νέες μορφές δεσποτισμού!!! Η βασική τους ρητορεία στηρίζεται σε καταγγελίες (πολλές φορές ορθές) αλλά χωρίς λύσεις. Τα βασικά προβλήματα (κοινωνικά, οικονομικά, προβλήματα ειρήνης εσωτερικής και εξωτερικής) ,για τα οποία προτείνουν λύσεις ,δυστυχώς τα αναπαράγουν όταν καλούνται να αποφασίσουν υπέρ μιας πολιτικής. Το πρόβλημα των συνόρων και της επιθετικότητας (οικονομικής εκμετάλλευσης) συνδέεται με τα εσωτερικά προβλήματα της ταξικής διάρθρωσης μιας χώρας-κοινωνίας και μεταφέρεται στο εξωτερικό για εσωτερική εξισορρόπηση. Τα μοντέλα του διεθνισμού ως προς την εξαγωγή τους είναι μόνο δύο τύπων: Ιμπεριαλιστικό και Παραδειγματικό. Έτσι και σήμερα η παγκοσμιοποίηση δεν αποτελεί παρά μια μικρή πρωτοτυπία διπλής ταυτόχρονης '' εξαγωγής '' αναπτυξιακού κοινωνικού μοντέλου. Η εξαγωγή της εκμετάλλευσης ή η εξαγωγή της δίκαιης κοινωνίας δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολεμικών στρατηγικών αλλά ένα είδος φυσικής επιλογής που κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από μια διαδικασία πραγματικής σύγκρισης . Η φαντασία(εφεύρεση-είδος) της εργασίας και η αποδοχή αμοιβών από μέρους του εργαζόμενου ο οποίος αυτοσεβόμενος την εργασία του γνωρίζει την δίκαιη αμοιβή του είναι όροι μιας ειρηνικής εσωτερικής συνύπαρξης .Ο αυτόνομος πολίτης είναι ο συνδημιουργός του ιδεότυπου του εαυτού του ως προβολή του πολιτικού του οράματος . Το πολίτευμα σε μια εργατική προοδευτική αριστερή κοινωνία είναι η αυτόνομη δημοκρατία όπου τα ανώτατα δικαστήρια αποτρέπουν την δημιουργία συνθηκών χειραγώγησης της εκπαίδευσης και του μηχανισμού εργασίας και αμοιβών. Οι ψευτοσοσιαλιστικές δυνάμεις δεν είναι ούτε εργατικές ούτε προοδευτικές ούτε αριστερές. Είναι εξουσιολάγνες γραφειοκρατίες. Οι παρεμβάσεις μας θα διαφωτίσουν την σκηνή από τις παραπλανητικές παραστάσεις κοινωνικής αλληλεγγύης και θα δείξουν έναν άλλο δρόμο ο οποίος δεν στηρίζεται σε ανθρωπότυπους υποσυνείδητων πόθων ανικανοποίητων ορέξεων εγκληματογενείς . Εργατική Προοδευτική Αριστερά για έναν πολίτη αυτόνομο και συλλογικό , μαχητικό και ανθρώπινο.